Klok­slag zeven uur maandagocht­end. Het tijd­stip waarop je alles vervloekt, zelfs een koffie in een hip­ster­bar kri­jgt je moraal niet omhoog. Alles­be­halve het moment om een nieuws­site te lezen. Ik deed het toch, de toon­lad­der voor de komende week is gezet. Ze staat in mineur. Nochtans had het er alle schi­jn van dat boven­staande niet geschreven…

Nog min­der dan twee weken voor de start van het nieuwe school­jaar. Je weet wel, het onder­wi­js dat al lang her­vor­md zou moeten zijn. Onkruid ver­gaat niet, zo ook het M‑decreet. Besparen op de kap van de min­der­valide, het kan nog steeds. Antwer­pen is ’t stad en al de rest is park­ing. Of beter: Antwer­pen…

Op zaterdagnamiddag verzamelden talloze mensen voor alweer een grote naam op de Kouter. Kapitein Winokio was van de partij op de laatste dag van Boomtown.

Sylvie Kreusch Een rood led­eren kleed­je, een paar thigh-high boots en een kort­pit­tig kapsel van de goede soort: meer had Sylvie Kreusch aan­vanke­lijk zelfs niet nodig om onze aan­dacht te trekken. Bijges­taan door een dubbele dosis per­cussie en het betere lichtwerk, wist ze een heel orig­i­neel gelu­id te pro­duc­eren. Een stem die deed denken aan…

Nog vlak voor we om klokslag middernacht de tweede helft van de Gentse Feesten stevig zouden inzetten, speelde Absynthe Minded een verbluffend strakke set op het podium van Boomtown. Op het menu: 'Jungle Eyes', een heerlijk karakteristiek album dat nog maar eens bewijst wat voor laaiend enthousiasme van deze Belgische folkpopgroep afdruipt.

De tweede en meteen ook laatste ‘jazzdag’ lokte ons met de veelbelovende Pharoah Sanders, maar bekoorde vooral met Vijay Iyer.

We zijn enkele dagen in de Gentse Feesten gevorderd. Toen je vanochtend om vijf uur op de Vlasmarkt stond met een glazige blik op de opkomende zon drong het misschien niet tot je door, maar dit gebeuren is dit jaar 175 jaar oud.

Voor de laatste dag van het festival ging Gent Jazz in zee met 'All Eyes on Hip Hop' en passeerden Blackwave, Selah Sue en The Roots de revue.

Was het de drukkende hitte? Dat iedereen stiekem nét iets meer met het voetbal in zijn hoofd zat? Feit is dat we zelden zo’n ongemanierd publiek meemaakten. Gelukkig hoeven we het publiek niet te recenseren met onze in vitriool gedoopte pen, en wisten de artiesten het rumoer van de zaal met klasse te overstemmen.

Terwijl dat eerst wijntje zich nestelde in ons lichtelijk oververhitte hoofd, vleiden we ons neer onder de vleugels van de jazztempel. De tent op de Bijlokesite is een akoestisch pareltje naar festivalnormen en dat was nodig om de hardcore jazzfanaten te bekoren op een donderdagavond die volledig bezet werd door grote namen uit de scene.