Chico Freeman – Brad Mehldau – Hudson

Lohiers – Postma – Gerstmans trio

De sfeer was meteen gezet toen deze drie ras­muzikan­ten uit de lage lan­den het hoofd­podi­um mocht­en ope­nen. Naast een prachtige ver­sie van ‘Luiza’ van Anto­nio Car­los Jobim, waren het vooral eigen com­posi­ties die indruk maak­ten. Pianiste Nathalie Lohiers kwam niet alti­jd over­tu­igend over tij­dens haar bindtek­sten, maar kon haar ver­haal volledig kwi­jt in haar lyrische muzikaliteit, zoals in het door Tris­tano beïn­vloede num­mer ‘Every­thing we need’. Inder­daad, met zo’n swin­gend trio had ze niet eens een drum­mer nodig.

 

Brad Mehldau trio

Bij een stilis­tis­che duizend­poot als Brad Mehldau is het alti­jd afwacht­en wat, en hoe hij zal spe­len. Hoewel de vir­tuoze pianist vorig jaar een matige indruk had nage­lat­en toen hij met John Scofield op Gent Jazz speelde, wordt hij hier vooral herin­nerd om zijn meester­lijke per­for­mance in 2009. Met dezelfde for­matie (Jeff Bal­lard op drums, Lar­ry Grenadier op bas) kwam hij vanavond een ver­volg bren­gen op dat suc­cesver­haal, dat hij vloeiend inlei­d­de met bindtek­sten in het Ned­er­lands. Is er iets dat deze man niet kan? De set begon rustig met eigen werk, en bouwde op met enkele stan­dards, zoals het vluchtige ‘Long Ago And Far Away’ of de bal­lad ‘I Fall In Love Too Eas­i­ly’, om met het bis­num­mer ‘Ten­der­ly’ te eindi­gen. Trip­py en relaxed, maar op geen enkel moment voelden we de neig­ing om stiekem even de tijd te check­en. Dat we wel eens afgeleid wer­den door het hangende bier­buik­je dat zicht­baar werd bij het buigen voor de piano, was slechts een herin­ner­ing dat deze god toch ook een mens is.

Is er iets dat Brad Mehldau niet kan?
 

Chico Freeman Plus+Tet

Hoogtepunt van de avond kwam voor som­mi­gen uit onverwachte hoek. Chico Free­man zegt u miss­chien weinig, maar deze 68-jarige tenor­sax­o­fon­ist speelde onder meer met Dizzy Gille­spie, Sun Ra en McCoy Tyn­er. We kre­gen een uiterst energieke bluesy en toe­ganke­lijke per­for­mance te zien vol speelplezi­er van de muzikan­ten. Met name drum­mer Rudy Roys­ton stal de show, volledig naar het genoe­gen van zijn rond­hup­pe­lende ban­dlei­der. Maar zijn kun­sten ging ook het pub­liek niet onopge­merkt voor­bij: na elke solo kreeg hij een staande ovatie, teminste toch van die ene overen­hou­si­aste drum­fanaat op de tweede rij.  Opmerke­lijk was de gast­muzikant Antho­ny Kerr op vibrafoon: hij speelde ver­moedelijk voor het eerst mee en moest zich duidelijk con­cen­tr­eren op het spe­len van de bebopthe­ma’s. Dat zorgde voor extra span­ning, zek­er toen hij tij­dens een num­mer z’n iPad liet vallen van z’n pupiter. Alsof hij nog niet nerveus genoeg was, viel even lat­er ook nog eens het volledi­ge licht uit op het podi­um. Het kon de door­win­ter­de band echter niet uit haar koers bren­gen. Free­man danste zelfverzek­erd, het pub­liek klapte met het ritme mee. 

Drum­mer Rudy Roys­ton stal de show, volledig naar het genoe­gen van zijn rond­hup­pe­lende ban­dlei­der

Hudson

Werd de band Hud­son genoemd om te ver­wi­jzen naar de nood­land­ing van Vlucht 1549 in de Hud­son? Want deze machine had duidelijk enkele prob­le­men. Nochtans was deze super­band de belofte van de avond: vier rot­ten in het vak die zich in avon­tu­urlijk wagen aan een het cov­eren van klassiek­ers uit  Hud­son kwam maar moeil­ijk van de grond en slaagde er ook voor de rest van de set niet in om muzikale hoogvliegers te pro­duc­eren. “It’s not my day, guys”, leek de leg­en­darische drum­mer Jack DeJohnette te denken, en ook de andere ban­dle­den kon­den zich maar wankel staande houden. Let­ter­lijk zelfs in het geval van gitaar­fenomeen John Scofield, die was meer bezig met prut­sen aan zijn knop­pen dan swin­gend het voor­touw te nemen. Pas vanaf het derde num­mer kwam er meer groove in de set, en ont­dooide de lethargie bij een deel van het pub­liek. Voor anderen was het kwaad dan al geschied: de vrouw naast ons kocht zelfs online een was­ma­chine in de uitverkoop van Krëfel. Alleen de gelu­id­bal­ansprob­le­men kun­nen als verzach­t­ende omstandigheid aange­haald wor­den. De weinige pow­er op het podi­um kwam vooral van de ver­sterk­er, die scherp en agressief gelu­id door de box­en joeg. Veel dB, weinig seks, zelfs bij de cov­er van Jimi Hen­drix’ ‘Cas­tles made of sand’. Dejohnette en Scofield leken wat meer plezi­er te kri­j­gen in de set, maar mis­ten zelfs met vereende kracht­en de fut om de gitaar­god tot lev­en te wekken. Alleen Scott Col­ley wist ons nog even te ver­rassen met een geïn­spireerde bas­so­lo. Een volle blaas was dan ook het per­fecte excu­us om vrien­delijk te bedanken voor het bis­num­mer.

De letargie was zo groot dat de vrouw naast ons maar een was­ma­chine kocht

 

Too Noisy Fish

Als je de kans kri­jgt om Too Noisy Fish te zien, gri­jp hem dan. Maar schop dan wel even de stoe­len aan de kant, want dit trio zet je spon­taan aan het bewe­gen. Het late uur kon de schare trouwe fans en nieuw­bakken bewon­der­aars niet deren: de bruisende set hield de Gar­den Stage wel wakker. Too Noisy Fish nam de gele­gen­heid te baat om vooral mate­ri­aal van hun nieuwe plaat Furi­ous Empath­ic Silence te pre­sen­teren. De kers­verse muziek was voor het dri­etal nog even wen­nen, met een kleine onzek­er­heid hier en daar als gevolg. Maar verder was het puur geni­eten van hoe deze ras­muzikan­ten versmelten met hun respec­tievelijke instru­menten, tot het haast onmo­gelijk werd om te zeggen waar muzikant eindigde en instru­ment begon. Ongelooflijk welke klanken Kristof Roseeuw uit zijn con­tra­bas weet te puren. Pianist Peter Van­den­berghe deed niet onder in spek­takel­waarde en maak­te indruk met een com­posi­tie gebaseerd op het enige akko­ord dat hij nog kon spe­len na een pols­breuk. De heren halen hun inspi­ratie wel vak­er op onverwachte plaat­sen: bij ‘klassieke’ com­pon­is­ten zoals Rav­el en Mes­si­aen, rock, ambi­ent … Het resul­teerde in num­mers die begonnen met een intieme pianoso­lo, aange­vuld wer­den met exper­i­men­t­jes op drum door Toon Ver­bruggen en explodeer­den in een opzwepend samen­spel. Ambiance verzek­erd met num­mers als FUQ (Fre­quent­ly Unan­swered Ques­tions) en Turk­ish Laun­dry. Het kleine, maar ent­hou­si­aste pub­liek kreeg nog twee bis­num­mers cadeau en werd swin­gend de nacht inges­tu­urd.

Het is onmo­gelijk om te zeggen waar muzikant eindigt en instru­ment begint