In de nieuwe ten­toon­stelling van het GUM slaan kun­ste­naars en onder­zoek­ers van de UGent de han­den in elka­ar om samen op zoek te gaan naar de beteke­nis van gren­zen. Dat doen ze op de boven­ste verdieping van het muse­um. Tegelijk wordt de ten­toon­stelling niet begrensd door de vier muren van het muse­um zelf; miss­chien fiet­ste je al een van de bor­den met cryp­tis­che bood­schap­pen voor­bij die over­al in Gent zijn neerge­poot (‘Noir Per­for­mance’ – Luan­da Casel­la) of richtte je je hoofd op naar de twee poortwachters die sinds kort aan de ingang van de Planten­tu­in de wacht houden (‘Grenswachters’ – Robbert&Frenk). Ook in de vaste col­lec­tie vind je nieuwe stukken die een link hebben met de expo, zoals ‘Genet­ic Manip­u­la­tion’ van Piet Van, een groot beeld dat een genetisch gema­nip­uleerde sti­er voorstelt en zo vra­gen over de gren­zen van weten­schap naar voren schuift. 

Met je tick­et heb je zow­el toe­gang tot de vaste col­lec­tie als tot BORDERS. De derde verdieping is een muse­um dat gewi­jd is aan de weten­schap in haar geheel, en werd recent gespi­jsd met nieuwe inter­ac­tieve bor­den (’test of je crim­ine­len kunt herken­nen aan de hand van Lom­broso’s nogal omstre­den the­o­rie over het uiter­lijk van een mis­dadi­ger’) en nieuwe stukken, zoals het werk van Piet Van. 

GUM

Een troef van de expo is alvast de aan­dacht voor het eigen onder­zoek van de alma mater. In enkele ken­nisclips komen onder­zoek­ers en ZAP-leden aan het woord om meer duid­ing te geven over hun onder­zoek bij het bredere pub­liek. Net zoals bij de vaste col­lec­tie gri­jpt de expo naar onder­zoek van eigen bodem vanu­it de meest uiteen­lopende hoeken, om het ver­vol­gens te inte­gr­eren tot een net­jes ver­haal. Dat betekent ook meteen dat de notie ‘grens’ in de meest ruime zin van het woord wordt opgevat. Bij het woord denk je miss­chien wel aan de ins en outs van het Bel­gis­che migratierecht en de route van trekvo­gels, maar miss­chien min­der snel aan de hof­nar als mid­deleeuws grenssym­bool en racisme in de gezond­hei­d­szorg. Een tip vanu­it de redac­tie is alvast het werk van Sofie Avery en de kijk­doos van Play­Field. Het zorgt voor een breed palet aan impressies waarin de meeste bezoek­ers niet alles, maar wel iets naar hun gad­ing zullen vin­den. Uit de brede aan­pak vol­gt ook dat er per deel­ge­bied iets min­der ruimte bli­jft voor extra diep­gang. Daar­naast is de expo min­der inter­ac­tief dan haar voor­ganger, DARK­week­ends. De flit­sende pan­elge­sprekken en koffi­etafels mak­en deze keer plaats voor een meer inge­to­gen expo die je op eigen tem­po kan ont­dekken.