Gent Jazz: traantjes en accordeons

Jef Neve

Jef Neve bracht voor de gele­gen­heid een strijkkwartet, bassist, drum­mer en trompet­tist mee. De gemid­delde leefti­jd van de band lag rond het moment van afs­tud­eren, maar dat weer­hield hen niet om gezel­lig samen te spe­len. Alleen een kleine onzek­er­heid bij de strijk­ers ver­raadde hen. Ope­nen deed Jef met een com­posi­tie in zijn ken­merk­ende sti­jl: een erg dense par­ti­tu­ur, maar loepzuiver gespeeld. Gelukkig is Gent Jazz met voor­sprong het fes­ti­val met de prop­er­ste wc’s, en dat komt goed van pas om de make-up op te fris­sen na dat traan­t­je weg te pinken. De vol­gende num­mers waren iets meer exper­i­menteel, met con­tra­bas en slag­w­erk als aan­vulling op de violen. De immer goedgeluimde Jef kreeg duidelijk plezi­er in het optre­den, en het pub­liek, dat nog steeds een wilde stoe­len­dans uitvo­erde, viel ein­delijk stil tij­dens ‘Crys­tal Nights’, een num­mer dat hij schreef na de aansla­gen in Brus­sel. De intro deed denken aan de tert­sre­laties van de ouver­ture van Mendelssohns De Hebri­den, om daar­na uit te groeien tot een over­weldigend klankbad. Inge­to­gen en toch bruisend van energie, Het is Jef Neve op zijn best. Zo nu en dan schud­de hij een over­dreven riedelt­je uit zijn ‑let­ter­lijk- losse pols en zette hij te veel in op effectwerk. Maar wan­neer hij zelf recht­stond om mee te dansen tij­dens het impro­visatiemo­men­t­je van bas en drum, dat miss­chien iets te lang duurde, kon­den we niet anders dan dat ent­hou­si­asme delen. Afs­luiten deed Neve met een num­mer geschreven op de luchthaven van Cass­ablan­ca, waar­bij de exo­tis­che ritmes en swin­gende melodie in big band-sti­jl het geheel een kos­mopoli­tisch tin­t­je gaven.

Kandace Springs

Springs had het ongeluk om samen met Bel­gië-Brazil­ië op het pro­gram­ma te staan, maar met een klok van een soul­stem luk­te het haar om de blikken van het kleine scherm los te scheuren. Al kan ook haar bloed­mooie ver­schi­jn­ing daar voor iets tussen zit­ten: een frêle gestalte gehuld in een kort, strak kleed­je, een indruk­wekkende bos nat­ur­al hair en een gui­t­ige lach. De eerste drie num­mers waren goed, maar bek­li­jf­den niet. Ook de muzikan­ten maak­ten na het vir­tuoze geweld van gis­teren niet echt indruk. Pas met een num­mer van haar nieuwe plaat, dat op zeven sep­tem­ber wel eens door ons zal beluis­terd wor­den, kon­den we horen dat Springs meer in haar mars heeft dan gewoon goed kun­nen zin­gen. Hoewel ze een indruk­wekkend aan­tal octaven aankan, klonk haar stem vooral in de lagere regio­nen als een warm, troos­t­end deken­t­je. Ook haar kunde op de piano speelde een rol. De piano klonk bij de muziek niet louter onder­s­te­unend, maar lokt de aan­dacht en toont dat haar tal­ent niet enkel vocaal is. Toch mistte de set tij­dens de eerste helft van het optre­den nog wat vari­atie. Daar kwam veran­der­ing in met een paar magis­trale cov­ers van ‘Human’ van Rag ‘n’ Bone Man. Tij­dens het laat­ste num­mer kre­gen we een sterke aan­drang om de ver­maledi­jde stoe­len aan de kant te schop­pen en mee te rock­en met de zan­geres, die nu wel haar veelz­i­jdigheid kon bewi­jzen. Kan­dace Springs is nog niet de nieuwe Bil­lie Hol­i­day, maar ze is wel aardig op weg. Dat merk­ten we aan ons kip­pen­v­el bij 28 graden.

Paolo Conte

Waar zijn we beland? Hebben we de afgelopen 20 jaar iets wezen­lijks gemist? Half Gent en de hele Ital­i­aanse expat­ge­meen­schap zijn toege­stroomd om de Ital­i­aanse charmezanger te beluis­teren. Wat is het geheim van deze 81-jarige dat hij aanbe­den wordt als ware hij een zin­gende Jezus? Sloot hij een faus­ti­aans pact met de duiv­el? Is het miss­chien zijn opa-snor? Zijn gladde zon­nebril? Of het een­voudi­ge feit dat hij Ital­i­aans is? De eerste num­mers klinken als de sound­track bij een roman­tis­che kome­die die zich afspeelt in Rome. Het pub­liek gaat wild tekeer. Wij begri­jpen er vooral niets van. Hier en daar roept het bij ons het beeld op van een spot­je voor een wel­bepaald piz­za­merk. Wor­den we echt geacht zijn grote hits ‘Via Con Me’ of ‘Un Gela­to al Limon’ te ken­nen? Oké, zijn stem is even door­rookt als die van Arno, en de muzikan­ten ken­nen wat van spe­len. Zo was er een pas­sioneel stuk op de accordeon dat ons deed ont­dekken dat mensen pas­sioneel accordeon kun­nen spe­len. Maar verder lijken de num­mers iden­tieke klo­nen van elka­ar, met een gener­ische opbouw van akko­or­den, hier en daar een melan­cholis­che accordeon­so­lo en de meest typ­is­che slot­ca­densen die je je kunt inbeelden. En toch… de ado­ratie van het pub­liek werkt aansteke­lijk. Halver­wege het con­cert gaat ook ons voet­je meetikken en begin­nen we zowaar mee te klap­pen. Gelukkig zijn de num­mers zo voor­spel­baar dat we under­cov­er kun­nen meezin­gen met het pub­liek van over­we­gend vijfen­vi­jftig-plussers die de dijken van Rim­i­ni uit hun jonge jaren voor hun geeste­soog zien ver­schi­j­nen. We zijn onder­tussen zo ver buiten onze com­fort­zone dat we de drie staande ovaties over­tu­igend meeklap­pen en ‑fluiten. It’s won­der­ful, it’s won­der­ful, jawel.