De verrijzenis van de CDS

Vol­gens Ange­lo Kas­mi en Wubbe Van Hoey heerst er van­daag te veel polar­isatie onder stu­den­ten­v­erenigin­gen. “Verenigin­gen als COMAC en KVHV groeien sterk, maar een ide­ol­o­gisch alter­natief in het cen­trum ont­breekt” aldus CDS. CDS wil die leegte opvullen door de waar­den van de chris­ten­de­moc­ra­tie opnieuw naar voren te bren­gen, zon­der daar­bij nadruk te leggen op religie. De verenig­ing wil stu­den­ten een stem geven die niet alleen links of rechts zijn, maar die zich richt op gemeen­schap­szin, sol­i­dariteit en per­son­al­isme.

“We zijn geen kerk­fab­riek” – Ange­lo en Wubbe

Hoewel de verenig­ing voortkomt uit de chris­ten­de­moc­ra­tis­che tra­di­tie, benadrukken de oprichters dat CDS niet expli­ci­et religieus is. “We zijn geen kerk­fab­riek” stellen ze.  CDS ver­meldt ook nog dat “Je geen chris­ten hoeft te zijn om je bij ons aan te sluiten. Onze waar­den, zoals sol­i­dariteit en naas­ten­liefde, vind je ook buiten de religie terug.” Som­mi­gen bin­nen de verenig­ing zouden zelfs vin­den dat de C uit de naam mag verd­wi­j­nen. Het idee is dat de nadruk ligt op de ide­ol­o­gis­che principes van de chris­ten­de­moc­ra­tie, zoals ontstaan vanu­it arbei­der­s­be­weg­in­gen en maatschap­pelijke betrokken­heid, in plaats van religieuze over­tuig­ing.

Ide­ol­o­gisch ziet CDS zichzelf als vernieuwend bin­nen de chris­ten­de­moc­ra­tis­che stro­ming. Ze willen afs­tand nemen van het con­ser­vatisme waarmee CD&V soms wordt geas­so­cieerd en zich open­stellen voor meer pro­gressieve stand­pun­ten, onder meer op ethis­che en ecol­o­gis­che the­ma’s. Zo vin­den de stu­den­ten dat het rent­meester­schap (het zorgvuldig omgaan met de aarde en het milieu) een belan­grijkere plaats ver­di­ent bin­nen hun visie. Daar­naast benadrukken ze dat het indi­vidu cen­traal staat, maar alti­jd in verbind­ing met anderen: per­soon­lijke ont­plooi­ing gaat hand in hand met gemeen­schap­szin.

De verenig­ing is voor­lop­ig nog niet offi­cieel erk­end door de UGent. Voor die erken­ning moet CDS tien activiteit­en organ­is­eren bin­nen één acad­e­mie­jaar. Dat is een uitdag­ing: “Zon­der erken­ning kun­nen we geen lokalen reserveren of sub­si­dies kri­j­gen. Gelukkig hebben we nog een kleine spaar­pot van de oude CDS”, zeggen de oprichters.

Toch kijkt de verenig­ing posi­tief naar de toekomst. Met lezin­gen, caféavon­den en een gep­lande kroe­gen­tocht met politi­ci wil CDS nieuwe leden aantrekken en een laag­drem­pelige manier bieden om ken­nis te mak­en met de ide­olo­gie. De nadruk ligt op menselijke verbind­ing en het ver­la­gen van de afs­tand tussen stu­den­ten en poli­tiek. “We willen tonen dat poli­tiek niet enkel draait om par­ti­j­be­lan­gen, maar ook om mensen. Nie­mand leeft voor zichzelf alleen”