‘For the record’: Netanyahu

Invloed in Ameri­ka

In de jaren 80 werd Netanyahu aangesteld als Israëlis­che verte­gen­wo­ordi­ger bij de VN. Hij maakt snel gebruik van deze posi­tie om zich in de Amerikaanse media te pro­fil­eren als “ter­ror­isme-expert”.

Hij nam deze Amerikaanse ste­un terug mee naar Israël. Repub­likeinse stra­teeg Arthur Finkel­stein hielp hem de verkiezin­gen van 1996 ver­rassend genoeg te win­nen. Dit ondanks de recente moord op zijn voor­ganger Yitzhak Rabin, gepleegd door man­i­fes­tanten die tegen de Oslo-akko­or­den waren, en door Netanyahu ges­te­und wer­den. Rabins weduwe weigerde zelfs om op de begrafe­nis Netanyahu’s hand te schud­den.

Fraude

Netanyahu en zijn vrouw zijn ver­mengd in drie fraude­schan­dalen die tot recht­sza­k­en geleid hebben. Als min­is­ter van com­mu­ni­catie zou hij in ruil voor wed­er­di­en­sten 178.314 euro aan sigaren en cham­pagne hebben ont­van­gen.

In 2017 beloofde kran­ten­baas Arnon Mozes posi­tieve bericht­gev­ing over Netanyahu te pub­liceren indi­en hij wet­gev­ing zou invo­eren die Mozes’ groot­ste con­cur­rent belem­merde. Investeerder Shaul Elovitch beloofde ook posi­tieve bericht­gev­ing in ruil voor een gun­stige ver­soe­pel­ing van wet­gev­ing. 

Extrem­istis­che en autori­taire neig­ing
Na de verkiezin­gen van 2022 vor­mde Netanyahus rechtse par­tij Likud een alliantie met twee extreem­rechtse par­ti­jen: de Nation­al Reli­gious Par­ty en Otz­ma Yehu­dit. Hier­door bevat zijn regering Beza­lel Smotrich, die zichzelf beschri­jft als een ’trotse homo­foob’, ‘racist’, en ‘fas­cist’, en Ita­mar Ben-Gvir, die vero­ordeeld is voor het aanzetten tot racisme en voor het aan­moedi­gen van ter­reur. Met deze regering startte Netanyahu in 2023 een gerechtelijke her­vorm­ing op. Die her­vorm­ing heeft als doel om de macht van het Israëlis­che Hoog­gerecht­shof te ver­min­deren, en tevens de rechters hier­van op een andere manier te lat­en verkiezen. Andere her­vormin­gen zouden de Knes­set (het par­lement) dan weer meer con­t­role over de rechter­lijke macht ver­lenen. 

Netanyahu’s ste­un aan Hamas: verdeel en heers

De laat­ste twee jaar staan de totale verni­etig­ing van Hamas cen­traal in het dis­cours van de Israëlis­che regering en leg­ertop. Min­der bek­end is dat Netanyahu en zijn regerin­gen door de jaren heen de ter­reu­ror­gan­isatie als een qua­si-bondgenoot beschouw­den. Zo ston­den ze toe dat het bevriende Qatarese regime miljoe­nen aan cash de Gaza­s­trook bin­nensmokkelde, en onder­han­delden ze met Hamas over werkver­gun­nin­gen voor Palesti­jnse burg­ers. Tegelijk knepen ze een oog­je dicht voor Hamas’ geweld­daden. De strate­gie hier­achter was die van verdeel en heers. Door Hamas te ste­unen in Gaza, onder­mi­jn­den ze de autoriteit van de Palesti­jnse Autoriteit onder lei­d­ing van pres­i­dent Abbas, die bijgevolg enkel nog aan de macht was in de West­elijke Jor­daa­noev­er. Zo tra­cht­ten Netanyahu en co. een tweestateno­ploss­ing onmo­gelijk te mak­en.