Pas ik in de UGent?


Na mijn drie­jarige Artevelde-avon­tu­ur deed ik vorige maand mijn intrede in de aula’s van de UGent. “Als je een vraag hebt, gelieve mij NOOIT een mail te sturen.” Zo begon mijn eerste les, en het zette onmid­del­lijk de toon voor hoe het eraan toe zou gaan. Mijmerend keek ik naar een stick­er op mijn lap­top van een van…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 4/11/2024 – 8:37 door Ibe Braeck­man

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Na mijn drie­jarige Artevelde-avon­tu­ur deed ik vorige maand mijn intrede in de aula’s van de UGent. “Als je een vraag hebt, gelieve mij NOOIT een mail te sturen.” Zo begon mijn eerste les, en het zette onmid­del­lijk de toon voor hoe het eraan toe zou gaan. Mijmerend keek ik naar een stick­er op mijn lap­top van een van mijn Artevelde­do­cen­ten. Bij hem kon je terecht met een­der welke vraag.

Een schakel­jaar ken­merkt zich door drukke lessen­roost­ers en onwen­nighe­den. Om ons niet teleur te stellen, zorgt de UGent ervoor dat mijn medestu­den­ten en ik dat ook op die manier ervaren. Zo kun­nen we op maandag geni­eten van twaalf uur les, waar­bij we ’s namid­dags zelfs de kans kri­j­gen twee vakken tegelijk­er­ti­jd te vol­gen!

Wan­neer je de moeite doet om zo veel mogelijk fysiek aan­wezig te zijn, kom je vaak terecht in over­volle, raam­loze bunkers, met net genoeg zuurstof om te over­leven. Dan forceer ik mezelf en mijn lange benen in de smalle zit­plaat­sen, en vraag ik me af of ik hier ooit ga passen.