De vraag van het theezakje

Het begon alle­maal achteruit te gaan toen ik te oud gewor­den was om ABBA’s danc­ing queen te zijn. Sinds­di­en herge­bruik ik elk jaar dezelfde kalen­der, omdat datums nooit meer geweest zijn dan de kar­ton­nen tab­bladen die een map vol bij­zon­dere momenten struc­tu­ur geven.

Mijn theeza­k­je vroeg me laatst wat mijn mooiste herin­ner­ing is. Ik weet het niet, theeza­k­je. Op een stral­ende zomerdag water­bal­lon­nen ter grootte van een voet­bal vullen en dan niet weten wat ermee aan te van­gen. In een bru­in cafeet­je de taart van de dag bestellen en hopen dat het geen rabar­ber­cake is ter­wi­jl we prat­en over alles wat nu mooier lijkt dan hoe het toen was. ’s Nachts door de stad lopen en kun­nen zeggen hoe blij je bent dat iemand deel uit­maakt van je lev­en.

Er zijn din­gen waar ik af en toe in gedacht­en eens naar terug­keer. Soms denk ik aan hoe mijn oma gelat­en zei dat alle mensen doo­dgaan en hoe een vriendin uit het mid­del­baar steev­ast lep­els in haar pen­nen­zak paraat had zit­ten voor elk pud­ding-noodgeval. Soms denk ik dat ik eigen­lijk geen per­soon­lijkheid heb, want alles wat ik wil is geliefd zijn en miss­chien gedraag ik me daarom zoals iedereen om me heen dat doet. Miss­chien weet ik daarom niet wat mijn mooiste herin­ner­ing is. Soms denk ik dat een gedachte ook maar iets is dat je hoofd genereert op basis van al je herin­ner­in­gen tot nu toe, en dat niet elke gedachte per se acht­enswaardig is.

Ter­wi­jl mijn afgekoelde thee Weens walst in de micro­gol­foven, bedenk ik me dat, als je het antwo­ord schuldig moet bli­jven, dat niet per se betekent dat de vraag ver­keerd gesteld is. Dat zijn net de leuk­ste vra­gen. Het zijn de vra­gen die lijken te zeggen: “Hoeveel woor­den je aan mij vuil­maakt kan me niet sche­len, ik maak alles weer schoon met mijn Van­ish Oxi Action Gel.” De micro­gol­foven pingt twee keer. Nu hou ik mijn mok ste­vig vast. Ik laat mijn thee niet nog eens afkoe­len.