Ode aan de pistachenoot


Een simpele groene noot die je maar al te vaak links laat liggen. Is de onderwaardering gegrond? Of is er sprake van algemene dwaling van de samenleving omdat wij die mystieke boodschapper van de Oriënt niet naar waarde kunnen schatten?

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 26/09/2023 – 10:37 door Paul Dial­lo

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

De Oriënt, het verre exo­tis­che gebied waar weini­gen zich aan wagen. Mystieke paleizen, machtige sul­tans, betov­erende muziek en ruïnes van machtige beschavin­gen die ooit in hun bloei zelfs door de stri­jd­vaardi­ge Grieken gevreesd wer­den. Voor de enkelin­gen onder ons die zich een weg kun­nen banen door de mensen­mas­sa’s, bazaren die meer iets weghebben van intimiderende dool­hoven dan winkel­cen­trums en de intrigerende en betov­erende archi­tec­tu­ur wacht een aan­ge­name ver­rass­ing. 

De queeste door de dorre woesti­jnge­bieden op zoek naar deze noot, in com­bi­natie met een genade­loze zon die je op de hie­len zit, kan de moraal snel doen kelderen. Gezelschap in de vorm van een geliefde, een kam­er­aad of beter zelfs, een bla­tend geit­je, is noodza­ke­lijk!

Essen­tieel onder­scheid tussen de gewone en de gezouten pis­tachenoot is een must. De veror­ber­ing van een gewoon pis­tachenoot­je voelt aan als de warme, knusse knuffel van een dier­bare. Die spec­i­fieke warme chocomelk die je op een gezel­lige win­ter­avond nog drinkt voor je een film kijkt en die tot de ziel reikt. Zorgeloos dwalen in de zee op een strand­vakantie. Die ene zomer­vakantie die je alti­jd zal bijbli­jven en je vervult met vreugde als je erop terug­b­likt. De gewone pis­tachenoot is “pure vreugde en vol­doen­ing in een neut,” zoals dat weleens gezegd wordt.

 Nu vraag je je hoogst­waarschi­jn­lijk af hoe de gezouten pis­tachenoot die sen­satie ooit kan top­pen? Maar dat, kam­er­aad, is een foute ingesteld­heid. Want ze zijn niet te vergelijken en boven­di­en bedoeld voor com­pleet andere doelein­den. 

De gewone pis­tachenoot sym­bol­iseert de algemene lev­ensvreugde en het gevoel van inner­lijke rust, ter­wi­jl de gezouten pis­tachenoot over een duis­tere kant beschikt. Eens je begint aan gezouten pis­tachenoot­jes, bestaat er een kans dat je nooit meer terug­keert naar de oude realiteit. De gezouten pis­tachenoot voelt aan als een aanslag op je tong. 

Eens je begint aan gezouten pis­tachenoot­jes, bestaat er een kans dat je nooit meer terug­keert naar de oude realiteit

De smaak over­heerst alles in zijn pad, ver­sterkt door het zout­ge­halte zorgt de intense storm aan sen­satie ervoor dat de enige optie com­plete over­gave aan de mee­do­gen­loze noot is. De extase die je voelt als je verd­waalt in iemands ogen en een onbeschri­jfe­lijke verbind­ing voelt die je doet ver­lan­gen naar meer, om die daar­na in een flits van een sec­onde weer kwi­jt te rak­en om achter te bli­jven in pure wan­hoop die over­slaat in waanzin. Dat is miss­chien wel de meest accu­rate beschri­jv­ing van de smaak­sen­satie van de fatale gezouten pis­tachenoot. 

Dat de gezouten pis­tachenoot mensen tot het uiter­ste kan dri­jven, weten de volk­eren van de Oriënt al sinds oud­sh­er. Ze zagen de chaos die de noot teweeg­bracht en besloten de men­sheid ervan te sparen door de pri­js voor alti­jd hoog te houden. Toch weer­houdt dat mij er niet van om bin­nenko­rt weer een zak­je pis­tachenoot­jes te ver­slin­den alsof mor­gen niet bestaat.