Kantien op tien


Pas­ta met vierkazen­saus. Klinkt als de hemel op een bord voor iemand die net ont­waakt is uit een heftige kater­slaap. Maar die droom duurde maar enkele minuten. Met name tot op het exacte moment waarop ik me bewust werd van het feit dat ik lac­tosegevoelig ben. Meestal leef ik onder het mot­to ‘incasseer de gevol­gen’, maar…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 16/04/2023 – 11:26 door Nette De Schri­jver

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Pas­ta met vierkazen­saus. Klinkt als de hemel op een bord voor iemand die net ont­waakt is uit een heftige kater­slaap. Maar die droom duurde maar enkele minuten. Met name tot op het exacte moment waarop ik me bewust werd van het feit dat ik lac­tosegevoelig ben. Meestal leef ik onder het mot­to ‘incasseer de gevol­gen’, maar deze smeuïge saus in com­bi­natie met de restanten cara rouge én de tas koffie die een hal­fu­ur daar­voor nog geïn­haleerd was, was toch net de drup­pel te veel. Dit neemt niet weg dat deze pas­ta over­heer­lijk is. De kaas­saus smaakt tot ver­baz­ing niet al te chemisch en de pas­ta is per­fect gekookt. Het sprook­je kon echter niet bli­jven duren, want een kwarti­er na de laat­ste hap genot was een toi­let­be­zoek broodnodig, als je snapt wat ik bedoel. Con­clusie: de pas­ta is de gevol­gen absolu­ut waard. 10/10 would rec­om­mend.