Oorspronkelijk gepubliceerd op 11/12/2022 – 18:39 door Odile De Vos
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Ik ben slechts een kind van de consumptiemaatschappij. Het is niet míjn schuld. Cornflakesdozen en shampooflessen hebben mij leren lezen, zoiets heeft nu eenmaal impact op een vijfjarige. Ik ben nog steeds fan van supermarkten. Denk aan de decadente hypermarchés in Frankrijk, die zijn haast poëtisch. Een rek met zeven verdiepingen Lulu Barquettekoekjes, verdwaalde vogels die door de winkel vliegen en Peppa Pigadventskalenders: puur genieten. Maar het is allemaal slecht!
Instortende kledingfabrieken, groeiende afvalbergen, krimpende bossen en stijgende zeespiegels: ons hele leven is een guilty pleasure. De wereld gaat ten onder aan Mayaworst, broccolivormige kerstballen en gekreukte Lindorkonijnen die in de vuilbak belanden omdat een gebroken chocoladefiguur waardeloos is in de ogen van de verwende kinderen die we zijn. Is het allemaal bergaf beginnen gaan toen Lidl de Lidl-schoenen heeft uitgevonden? Oh ja.
De iconische New York City Subway en Transport for London hebben een eigen merchandiselijn, dus moet de NMBS uiteraard volgen. Het brede publiek smikkelt ervan en nu volgt er een wintercollectie. Het zou me niet verbazen als De Lijn volgende zomer strandhanddoeken lanceert als een soort reclamecampagne voor de kusttram. Om een wietkwekende middelbareschooljongen op een trein Ronse-Gent in 2019 te quoten: “Waarom draagt iedereen fokking Stone Island?” Waarom heb ik een trainingsbroek en twee stickers gekocht toen ik Harvard bezocht? Omdat brol leuk is, vooral als we er mooie herinneringen aan koppelen. Maar wat doe je als zelfs de truien- en pettenverkoop om de ziekenhuisrekening van een kinderkankerpatiënt te sponsoren het feit negeert dat de mensen die deze producten vervaardigen zelf als een goed doel kunnen beschouwd worden?
Is het allemaal bergaf beginnen gaan toen Lidl de Lidl-schoenen heeft uitgevonden? Oh ja.
Instagram wilt dat je een trui koopt waarop een schijnbaar moorddadige gans met een mes staat en ergens op de keukentafel slingert een balpen rond waar het logo van de lokale schrijnwerker op geprint is. De brandweer verkoopt ieder jaar kalenders en Think Twice laat goedkope T‑shirts maken met hun logo op, want claims over duurzame mode zijn vaak hol en marketing primeert. Maar dat is niet míjn schuld.