Dagelijkse niet-restokost: De Walrus


Op de hoek van de Coupure en de Roze­mar­i­jn­straat stoot je op een karak­ter­istiek, bolvormig pand waarin eet­café De Wal­rus huist. Bij bin­nenkomst werd ik onderge­dom­peld in een zee van Mari­abeeld­jes en retro behang­pa­pi­er, al kiest het café ook voor een mod­erne toets met een heuse QR-code. Uit het iet­wat beperk­te maar veg­e­tar­iërvrien­delijke menu koos…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 2/10/2022 – 11:44 door Hele­na Noppe

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Op de hoek van de Coupure en de Roze­mar­i­jn­straat stoot je op een karak­ter­istiek, bolvormig pand waarin eet­café De Wal­rus huist. Bij bin­nenkomst werd ik onderge­dom­peld in een zee van Mari­abeeld­jes en retro behang­pa­pi­er, al kiest het café ook voor een mod­erne toets met een heuse QR-code. Uit het iet­wat beperk­te maar veg­e­tar­iërvrien­delijke menu koos ik de chili con carne en mijn met­gezel de veg­gie dagscho­tel. Die bestond dit­maal uit een cur­ry, aange­vuld met een resem groen­ten en een zuider­se kroket.

De cur­ry was net pit­tig genoeg, al voelde mijn eet­gezelschap toch wel enige tra­nen opwellen. Zelf vond ik de por­ties uiter­mate genereus, maar mijn chili iets te zout. Een vette knipoog naar de zoute wateren waar onze vriend de wal­rus in ver­toeft? Hoe dan ook zie ik het als een ges­laagde maalti­jd, die tevens de stu­den­ten­porte­feuille niet te zwaar schaadt. Op de vraag of ik zou terugk­eren, antwo­ord ik daarom vol­mondig ‘ja’. Al is het maar om ook de spaghet­ti aan een kri­tisch oordeel te onder­w­er­pen.