Hemelse uitputting

In de buurt van het Sint-Annaplein zie je haar wel eens lopen. Alti­jd onder­weg, met par­ti­turen en autosleu­tels steev­ast in de hand. Ook een jaar gele­den was Julie volop bezig, toen met haar baliestage. Toch miste ze iets dat onmis­baar blijkt in de won­der­lijke wereld van de advo­catu­ur: passie. Toen ont­dek­te ze ook dat haar been, dat jaren gele­den was gebro­ken na een skiongeval, niet cor­rect genezen was. De enige oploss­ing? Het opnieuw (gecon­troleerd) lat­en breken.

Julie besloot op dat moment om zow­el pro­fes­sioneel als per­soon­lijk te revalid­eren. Ze hing haar toga aan de haak, liet haar been oper­eren en begon tij­dens haar reval­i­datie op zelf­s­tandi­ge basis bijles te geven. Ze leert haar stu­den­ten komaf mak­en met verwachtin­gen van oud­ers, vrien­den en de maatschap­pij, en voegde ook zelf de daad bij het woord. Ze besloot om naast een edu­catieve mas­ter ook een oplei­d­ing klassieke zang te vol­gen aan het con­ser­va­to­ri­um. Zo hoopt ze een loop­baan in het onder­wi­js te com­bineren met een juridis­che func­tie in de cul­turele sec­tor en wil ze daar­naast ook zelf als arti­est aan de slag.  

Ambitieus in al haar doe­len gaat Julie zo op zoek naar divine exhaus­tion: uit­geput rak­en door bezig te zijn met je passie(s). Natu­urlijk moet je eerst dur­ven zoeken naar dat ene pad dat lei­dt tot deze begeerde ver­moei­d­heid, en effen is dat pad aller­minst. Vol­gens Julie is dat ook de bedoel­ing. Loop eens hard tegen de muur, veran­der van gedacht en neem dan weer een andere besliss­ing. Probeer vooral niet te lopen in de ver­keerde richt­ing, maar te stru­ike­len in de juiste.