“Wat vind jij van de Vlaamse vlag?”

Eeuwig ver­legen in de liefde, had ik mezelf zover gekre­gen de beruchte datin­gapp te down­load­en. Zo ger­aak­te ik al snel aan de praat met − ik zeg maar wat −  Kurt. Een uiterst vlotte, dood­nor­male ker­el. Althans dat dacht ik.

Kurt vroeg al snel of we elka­ar eens buiten de virtuele wereld kon­den ont­moeten. Een heuse Tin­der­date. Ik zocht meteen een gezel­lig plek­je om iets te drinken en kreeg een milde exis­ten­tiële cri­sis bij de keuze van mijn out­fit. Kor­tom, ik was er klaar voor. 

De klok sloeg acht uur, ik deed de deur open en daar stond Kurt. Hij had van dat war­rige haar en een leuke ronde bril – waar ik een zek­er zwak voor lijk te hebben. We begonnen te con­verseren en al gauw viel me iets opmerke­lijks op: onze vriend Kurt bleek niet zo bek­end met de stilzwi­j­gend veron­der­stelde con­ver­sa­tieregels. Telkens ik aanstal­ten maak­te een ver­haal te begin­nen, onder­brak hij me met een knaller van een vraag, bv. “vind jij ervar­ing belan­grijk­er dan een diplo­ma?”

Onze vriend Kurt bleek niet zo bek­end met de stilzwi­j­gend veron­der­stelde con­ver­sa­tieregels

We nader­den het café en ik besloot dat het geen onvoor­waardelijke liefde zou wor­den. Ik dronk mijn glas wijn onge­merkt snel leeg en stelde voor een wan­del­ing te mak­en, die zeer toe­val­lig een pracht van een boog vor­mde naar mijn kot. Toen Kurt me tij­dens de ‘wan­del­ing’ vroeg wat ik van de Vlaamse vlag vond, zette ik het op een snel­wan­de­len. Hij besefte al snel waar we heen gin­gen en maak­te zich klaar voor een heer­lijk gênant ‘deur­mo­ment’. Aarze­lend vroeg hij of ik zin had in een tweede date en ik antwo­ordde dat ik nog even wilde nadenken over dit won­der­lijke voors­tel. 

Ik vluchtte snel mijn kot bin­nen en stu­urde Kurt de alleszeggende woor­den: je bent mijn type gewoon niet. Ik nestelde me met een vers gem­bertheet­je gezel­lig in de zetel, voelde toch wel enige trots nu ik mijn eerste date achter de rug had en keek op mijn uur­w­erk: het was kwart na negen.