Ik Vinted vreselijk

Steeds meer mensen kopen tweede­hands. Dat is op zich een goede evo­lu­tie. Op die manier vin­den oude broeken en zetels een tweede lev­en. Helaas gaat de tweede­hand­srev­o­lu­tie gepaard met het verd­wi­j­nen van ele­men­taire beleefd­heid bij mensen. In extreme gevallen, ver­vagen waar­den en nor­men soms volledig. Kor­tom, mensen wor­den doorges­la­gen aas­gieren. Om het even met een volledig ver­zon­nen voor­beeld te duiden: je verkoopt een broek in per­fecte staat voor vier euro. Vol morele supe­ri­or­iteit plaats je de foto’s online. Je hebt tenslotte de broek niet in één van die louche witte con­tain­ers ges­me­ten. Zo’n twee uur lat­er kri­jg je je eerste bericht. Hoopvol klik je het open. “Waarom verkoop je deze broek niet voor twee euro, jij lelijke gieri­gaard?”. Hoe is het zo ver kun­nen komen? Is er een spe­ci­aal plek­je voorzien in de hel voor de trollen der tweede­hand­splat­for­men? Is het tijd voor een duidelijke eti­quette op tweede­handsweb­sites?

Is er een spe­ci­aal plek­je voorzien in de hel voor de trollen der tweede­hand­splat­for­men?

Klant is koning

Klant is kon­ing, blijk­baar. Mensen hebben het gevoel dat ze je voor drie euro aller­hande vra­gen kun­nen stellen. Ze hebben recht op een uit­ge­breid antwo­ord. Kan je de broek­spi­jpen even opme­ten? Hoe ziet de kleur eruit in daglicht, kaarslicht en arti­fi­cieel TL-licht? Hoe lang komt dat jas­je als je een hand­stand tegen de muur doet? En dat dan nog vaak in het Frans. Nadat je hemel en aarde verzet om degelijk te antwo­or­den op de vele vra­gen, kri­jg je dan een twi­jfe­lende: “Hmm, ik ga er nog even­t­jes over nadenken.” Het gevoel van dig­i­tale anon­imiteit en de afs­tand die komt kijken bij de vele tweede­hand­splat­for­men, ver­sterken ieders inner­lijke mark­tkramer. Eddy Wal­ly had er nog iets van kun­nen leren.

Einde van de thrift culture?

Dat mensen onbeleefde boeren wor­den op tweede­hands­fo­ra, is ook Zalan­do niet ont­gaan. Hun hippe pre-owned plat­form belooft dan ook korte met­ten te mak­en met bokkige inter­ac­ties door zelf als tussen­per­soon op te tre­den, hoe eeuwig nobel. Dat zij daar ook munt uit­slaan, lat­en ze hand­ig achter­wege. Zalan­do probeert het beste van twee werelden te com­bineren: makke­lijk en betrouw­baar tweede­hands kopen en geen eeuwig­durende bit­sige debat­ten houden met een onbek­ende Ned­er­lan­der. Is dit dan de oploss­ing? Het uitbest­e­den aan een groot bedri­jf? Het is een dubbele evo­lu­tie. De bewuste keuze om voor pre-owned kledij te gaan is aan een opmars bezig en de vraag bli­jft dan ook steeds groeien.

Het gevoel van dig­i­tale anon­imiteit ver­sterkt ieders inner­lijke mark­tkramer

Aan de ene kant beves­tigt Zalan­do hier­mee dat tweede­hands kopen haast onver­mi­jdelijk is gewor­den. Als een groot fast fash­ion-bedri­jf het nut inzi­et van het ver­len­gen van de lev­ens­du­ur van kledij, is dat op zich een inter­es­sante ontwik­kel­ing. Het toont aan dat er een bepaalde interne veran­der­ing is in de manier waarop er naar kledij wordt gekeken. Aan de andere kant betekent het ook dat een redelijk laag­drem­pelig pro­ces tussen mensen wordt overge­heveld naar een groot bedri­jf. Nemen we dan niet beter de onge­manierde gesprekken erbij? Daar­naast is er ook de bredere kri­tiek op tweede­hand­splat­for­men als Vint­ed dat het de thrift cul­tu­ur onder­mi­jnt. Mensen trekken mas­saal naar tweede­handswinkels om er goed­kope kledij in te slaan en die als vin­tage voor het driedubbele van de pri­js te verkopen. Dat heeft het netelige effect dat de pri­jzen in tweede­handswinkels ver­baz­ing­wekkend omhoog vliegen. Dit gaat ten koste van mensen die het effec­tief niet breed hebben.

Tijd voor etiquette?

Miss­chien is het dan toch tijd om de ego’s aan de kant te schuiv­en en een eti­quette op tweede­handsweb­sites uit te schri­jven. Eerst en vooral: als een broek nog maar vier euro kost, is het miss­chien niet nodig om er zeven­twintig keer over te debat­teren om toch maar die 40 cent uit te sparen. Daar­naast doet een vrien­delijke begroet­ing ook won­deren. Iemand een fijne dag wensen en beleefd bedanken voor de aan­ge­name afhan­del­ing lijkt meer dan redelijk. Ten slotte is het belan­grijk­ste om te onthouden dat nie­mand met slechte bedoelin­gen zijn oude kast verkoopt. Ten­z­ij er bewi­js­ma­te­ri­aal van een moordza­ak aan­hangt natu­urlijk. Het is wat naïef en niet volledig juist, maar het maakt tweede­hand­splat­for­men een heel stuk aan­ge­namer.