Recensie: Normal People

Oké, ‘Nor­mal Peo­ple’ is niet echt een sequel te noe­men. Maar bei­de romans verken­nen toch dezelfde the­ma’s: liefde en ges­pan­nen relaties. Rooneys tweede roman gaat over de knip­per­lichtre­latie tussen Mar­i­anne en Con­nell, twee mil­len­ni­als die opgroeien in com­pleet ver­schil­lende leefw­erelden. Mar­i­anne komt uit een rijk en kil gezin, ter­wi­jl Con­nell in een arm maar warm nest opgroeit. We leren bei­de per­son­ages ken­nen op de mid­del­bare school, in een klein stad­je in West-Ier­land. Con­nell is knap, atletisch en pop­u­lair; Mar­i­anne is een buiten­been­t­je. Ondanks hun ver­schil­lende achter­gron­den, groeien de twee langzaa­maan naar elka­ar toe. Hun (ver­bor­gen) relatie komt echter abrupt ten einde, tot ze elka­ar op het eli­taire Trin­i­ty Col­lege in Dublin opnieuw tegen het lijf lopen.

Klinkt dit als het zoveel­ste com­ing-of-agev­er­haal? Toegegeven, ja. Maar wat deze roman ijz­er­sterk maakt, is de intieme band die Rooney weet te creëren tussen de hoofd­per­son­ages en de lez­er. Zow­el Con­nell als Mar­i­anne weten nooit pre­cies onder woor­den te bren­gen wat ze bedoe­len. Als ze samen zijn, lijkt spreken dan ook over­bod­ig. Dus duikt Rooney in de diep­ste gedacht­en en emoties van deze twee uiterst com­plexe per­son­ages. Rooney weet bei­de per­son­ages stuk voor stuk te ontle­den, tot er niet veel meer overbli­jft dan hun fragiliteit. En net deze kwets­baarheid toont hun gebreken en maakt hen echt, nor­maal.  

Con­nell en Mar­i­anne bli­jven om elka­ar heen dansen, maar ook de auteur lijkt te dansen met de tijd. Het boek beslaat een peri­ode van vier jaar, maar elk hoofd­stuk dri­jft de lez­er telkens enkele maan­den verder. Op die manier bli­jft de lez­er na elk deel achter met enkele vra­gen. Die weet Rooney telkens weer te ont­plooien in het vol­gende hoofd­stuk, waar­door de span­ning voort­durend tot een max­i­mum wordt gedreven. Die span­ning lijkt op te bouwen tot de steeds pranger wor­dende vraag die op ieders lip­pen brandt: ‘Vin­den ze elka­ar uitein­delijk terug?’ Alleen is het niet deze vraag die de essen­tie vormt van dit boek. Wat dan wel? Om met een anti­cli­max te eindi­gen: lees het boek en kom er zelf achter.