Oorspronkelijk gepubliceerd op 17/02/2021 – 22:29 door Bjorge Meulemeester
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Iris Benoot is een negentienjarige studente fotografie bij KASK. Ze heeft een stevige voorliefde voor poëzie, eigenzinnigheid en esthetiek en het is dan ook met die exacte deugden dat ze haar portfolio vormgeeft. Haar foto’s gaan regelmatig gepaard met korte gedichten, maar ook beeldloze poëzie is haar niet vreemd. Want een goed gedicht kan al snel haar eigen beeld scheppen, nee?
Zowel haar beelden als teksten ontbloten regelmatig intieme gevoelens: het verlangen naar iemand, het liefhebben, de tederheid van liefde en innige vriendschap, of net het gemis ervan. Hoe ze zelf die menselijke verbintenissen ervaart, wordt op een heel eerlijke en open manier weergegeven door de directheid waarmee ze de toeschouwer bij het nekvel pakt. Er is geen blad dat haar mond scheidt van de rijm, en geen doek dat haar lichaam scheidt van de lens. “Als kunst te abstract is, verlies je je publiek wat in die abstractie”, vreest Iris. Deze directheid en openheid werkt eveneens bijzonder intrigerend in een wereld waar men opaak ‘ça va’ antwoordt op de vraag ‘hoe is ’t?’
“De geselecteerde foto’s komen uit een nog onafgewerkte reeks. Tijdens het middelbaar kende ik een aantal meisjes wiens naaktfoto’s verspreid werden. Nu ga ik zelf naaktfoto’s verspreiden – niet volledig naakt – om zo de macht van de verspreiders weg te nemen. Tederheid is een rode draad doorheen m’n werk, maar dat is niet bewust; het komt er gewoon vaak op uit. Ik kijk op naar mensen als Rinko Kawauchi. Zij vindt dat alles een ziel heeft en dat alles, maar dus echt alles, het waard is om te fotograferen.”
Momenteel is Iris bezig met een reeks waarin ze beelden vormt op basis van emotioneel geladen brieven. Zo heeft ze een oproep gedaan om haar brieven of teksten door te sturen die mensen nauw aan het hart liggen: oude liefdesbrieven, onverzonden berichten, ongeadresseerde brieven van iemand die uit het leven gestapt is, enzovoort. “Het is wel heftig,” zegt ze. “Je staat plots veel dichter bij die mensen. Het geeft heel veel emotionele druk om er iets goed van te maken. Daarnaast is het ook een uitdaging om van een tekst een beeld te maken; de omgekeerde richting is veel gemakkelijker.”
Instagram: @irisbenoot (foto’s) | @volmondig (poëzie)
