Kruip eens in mijn huid

Zo nu en dan stru­ikel ik per abuis in het Google-gat van skin care rou­tines. Nie­mand kan me op zulke momenten waarschuwen voor de wervel­wind aan tegen­stri­jdig en arbi­trair advies om de laag cutis op m’n hoofd glad en glanzend te strijken. Een excerpt uit zo’n YouTube-film­p­je dat eeuwig in m’n hoofd gegrift staat luid­de: “Was je gezicht nooit met water!” Of Ash­ley uit Nashville, Ten­nessee sinds­di­en gedoucht heeft, bli­jft giswerk, maar haar uni­ver­saliteit­saanspraak maak­te me ziedend.

Laat me ver­helderen waarom de ten­dens naar die zelfverk­laarde der­ma­tol­o­gis­che exper­tise van schoonhei­ds­go­eroes me zo schof­feert. Op mijn 14 jaar ver­scheen tiener­ac­ne: voorhoofd en kin over­rompeld door een troep puis­ten. Dat kan voor de maatschap­pij nog door de beugel – waarmee de pukkels assor­ti gin­gen. Ze gin­gen niet weg naar­mate ik oud­er werd. On y va, der­ma­toloog. “Oei?” is nooit de eerste reac­tie die je wilt horen van een medicus. Het eerste bezoek­je lei­d­de een resem anti-acnekuren in: een bru­ine zalf met ben­zi­negeur, een bru­ine antibi­ot­i­capil, een geel zalf­je, een wit antibi­ot­i­capil­let­je. Doorheen de jaren zijn ook mijn puis­ten geëvolueerd naar elke mogelijke vorm die ze kon­den aan­nemen, best geïl­lus­treerd door aller­hande before-foto’s. De poes­pas en romp­slomp wer­den me twee weken gele­den te veel, toen ik besloot aan de heftig­ste reme­die te begin­nen. Accu­tane, of isotretinoïne, veran­dert je huid­type drastisch. De gezondheidsrisico’s zoals lev­er­falen, tijdelijke haaruit­val, spier­pi­j­nen of depressie moet je erbij nemen.

Maar hoewel ik eerder opgelucht zou moeten zijn dat het na al die jaren bin­nenko­rt ein­delijk defin­i­tief weggevaagd zal zijn, en dat ben ik wel, neemt nijd toch de over­hand. Want Ash­ley dreef me hier­toe, eve­nals alle der­ma­tolo­gen die ik zag. Ik wil nie­mand expli­ci­et beschuldigen, maar ik kri­jg telkens wan­neer zij – of een­der wie – goedbe­doeld advies mijn richt­ing uit­stu­urt een wrang gevoel. Gezond­heid is het prob­leem niet, hygiëne even­min, dus waarom heb ik über­haupt die raad nodig?

Acne wordt let­ter­lijk verziekt

Minacht­ing is inher­ent aan zulke aan­bevelin­gen en dat voelt onge­makke­lijk voor iemand met acne. Kruip eens in mijn huid: zou jij onbe­wogen een hon­derd­ste sug­gestie over een kei­goed pro­duc­t­je willen aan­horen als je gezicht een 3D-print van het maanop­per­vlak overtre­ft en je waarschi­jn­lijk toch al alles geprobeerd hebt om dat te ver­mi­j­den? Zelfs met een olifan­ten­huid brokkelt het zelf­beeld af van het lichaam waarmee ik geboren ben bij elke dergelijke onbe­doeld mis­pri­jzende opmerk­ing. Ze voe­gen er namelijk een noodza­ak aan toe om te streven naar en con­formeren aan een onre­al­is­tis­che stan­daard van gepoli­jste ‘per­fec­tie’. Met accu­tane zet je er zowaar je lev­en voor op het spel. Acne wordt let­ter­lijk verziekt, alsof home­opathis­che char­la­tan Ash­ley of een huid­dok­ter me drin­gend moeten genezen van de builen­pest.

Iedere huid is karak­ter­vol, met één, geen of duizen­den puis­ten. Het ‘iedereen-is-per­fect­mantra’ wordt terecht toegepast op elk ander aspect van het lichaam, van schaam­lip­g­rootte tot gewicht, maar huid­types hinken blijk­baar ver achterop. Laat je nooit wijs­mak­en dat je van acne af móét ger­ak­en en ga niet mee in de impli­ci­ete emo­tionele manip­u­latie van al die skin care rou­tines. Zelf koos ik ervoor om mijn natu­urlijke huidontstekin­gen te stop­pen met med­icatie, maar ik vraag me steeds vak­er af of ik het­zelfde had beslist mocht ik niet jaren­lang behan­deld zijn geweest alsof ik een mis­selijk­mak­end masker droeg dat sito presto ver­heven moest wor­den door iedereen die het zag.