Ode aan het Blad van Papier

Op don­derdag 15 okto­ber werd ik wakker gebeld met de bood­schap dat onze uni­ver­siteit rood zou kleuren. Nee, dit gaat niet over een bloed­bad of een social­is­tis­che rev­o­lu­tie, maar over ‘code rood’. Een terug­keer naar maart, een hybride vorm van semi­lock­down of een ver­leng­ing van de uitzicht­loze sit­u­atie: ik heb me er men­taal op proberen voor­berei­den aan de start van het acad­e­mie­jaar. Toch is het moeil­ijk om nu niet in een zeet­je van drama­tis­che gedacht­en te ver­drinken: wat als dit betekent dat we dit heer­lijke boek­je niet meer kun­nen mak­en? Wat als dit de laat­ste Scham­per van het acad­e­mie­jaar is? Wat als de over­stap naar online-artikels ervoor zorgt dat deze papieren Scham­per de laat­ste ooit is?

Wat als dit de laat­ste Scham­per van het acad­e­mie­jaar is?

In een poging mijn emoties te bed­win­gen, greep ik terug naar het begin. Op de voor­pag­i­na van de allereer­ste Scham­per in 1975 schreef de eerste hoof­dredac­teur, wijlen Koen Raes:

“Scham­per wil zich een eigen gezicht opbouwen, een gezicht dat zich zal spiege­len in de aktiviteit­en van de werk­groepen die in en om de uni­ver­siteit sociale aktie voeren. Daar ligt ons vertrouwen… Voor een nieuwe stu­den­ten­be­weg­ing, voor een nieuw links. Scham­per zou zich moeten oplossen in de hele stu­den­ten­groep, en daar­buiten verd­wi­j­nen in de lez­ers­brieven, reakties‑, kri­tieken. Scham­per, amper aan haar eerste num­mer.”

Mijn fatal­is­tis­che gedacht­en terz­i­jde en 620 edi­ties lat­er besef ik dat we ook nu, ongeacht het for­mat van ons stu­den­ten­blad, tot die essen­tie kun­nen terugk­eren. Het dilem­ma, of eerder de zoek­tocht die Scham­per nu bezighoudt, is erg rep­re­sen­tatief voor wat er in de buiten­wereld gebeurt. We willen voort­doen zoals voorheen, maar we moeten ged­won­gen trans­formeren en iets nieuws proberen. Paniek! De mens is een gewoonte­di­er. Maar net zoals Scham­per ooit is opgericht, moeten wij het kind nu heropvoe­den. En dat zal lukken.