The Grey Zone

“Ik had ooit een jon­gen meegenomen naar mijn kot, waarmee ik wel degelijk seks wou. Er leek niets aan de hand te zijn, tot hij na de seks recht­sprong en zei: “Pro­fi­ci­at, je bent de 37ste chick­ie die ik heb geneukt. Het is eigen­lijk een wed­den­schap met een vriend.” Hij nam wat foto’s als bewi­js. Ik was geschrokken, maar meteen werd ik ook bewust van de gevaren wan­neer ik me met dat soort man­nen in mijn kamer terugtrok. Ik bleef rustig en deed mijn kleren aan.

“Tri­est dat men dit soort tegensla­gen moet meemak­en om ‘red flags’ te leren herken­nen”

Hij vroeg me meteen wat er aan de hand was. Ik probeerde uit te leggen dat ik zijn vrouw­beeld prob­lema­tisch vond. Ter­wi­jl ik dat deed, dacht ik terug aan alle red flags die eraan vooraf waren gegaan. Het feit dat hij me dwong uit te leggen hoe het eruit zou zien als ik verkracht zou wor­den. Hij zei dat man­nen van verkracht­ing nooit zo’n dra­ma zouden mak­en. Het feit dat hij me tij­dens de seks begon te wur­gen, niet stopte toen ik hem dat vroeg en geen con­doom uithaalde wan­neer hij besloot eraan te begin­nen. Wat was ik dom geweest, dat ik dit niet doorhad. Tri­est dat men dit soort tegensla­gen moet meemak­en om red flags te leren herken­nen.”

De vraag is alleen waarom slachtof­fers het gevoel hebben dat ze in deze zone beland zijn, ter­wi­jl de getu­igenis­sen voor buiten­staan­ders zeer zwart-wit overkomen. Eén van onze redac­tri­ces getu­igt.

“Dat ene avond­je in Brus­sel was helaas niet veel anders dan andere avond­jes stap­pen, maar deze avond bracht me net in de ver­lei­d­ing een klacht in te dienen. Ik heb het, tot mijn grote spi­jt, niet gedaan. Miss­chien wilde ik geen dra­ma mak­en, of was het alle­maal niet zo erg. Het erg­ste is namelijk dat we het niet meer erg vin­den, dat alles wordt genor­maliseerd. Mijn groot­ste fout was miss­chien dat ik die avond vrien­delijk reageerde en het gesprek met een onbek­ende aang­ing (hoe cynisch!). Ik voelde al snel hoe het praat­je een bepaalde richt­ing uit­ging, en voor ik het wist, werd ik ongewenst betast.

“Ik werd in een houd­greep genomen, aanger­aakt en gekust”

Dit ver­schilt niet heel veel met een klassiek avond­je uit, maar die avond spec­i­fiek werd ik niet los­ge­lat­en. Ik werd in een houd­greep genomen, aanger­aakt en gekust. Ik zei her­haaldelijk ‘nee’ en probeerde me los te wrikken. Na een forse stamp werd ik los­ge­lat­en. Wat heb ik toen gedaan? De knop omge­draaid, zoals elke keer opnieuw. ‘Ach, die bron­stige man­nen, uitein­delijk is er niks gebeurd’. En dan gewoon verder dansen. Tot ik het genoeg kreeg van het con­tin­ue ges­taar, gefluit en de ongewen­ste aan­rakin­gen. Dan ben ik me maar gaan bezat­ten aan de bar, omdat het blijk­baar niet oké was om te dansen zon­der meer. Niet veel lat­er ben ik met mijn vriendin­nen gewoon naar huis gegaan, omdat het echt niet meer leuk was.”

Omdat gedragin­gen bin­nen de zogezegde gri­jze zone niet passen bin­nen een nauwe defin­i­tie, gaan daders onges­traft door, ter­wi­jl slachtof­fers met de langeter­mi­jngevol­gen bli­jven kam­p­en. Een van onze redac­tri­ces kampt nog steeds met ang­sten.

“Een leuke avond met vrien­den mondde uitein­delijk uit in een trau­ma, een jaar lang ther­a­piesessies en nog steeds een terughoudend­heid in los­gaan en alco­hol drinken. Ik had te veel gedronken en was mijn gsm kwi­jt, die ik ging zoeken in de Over­poort Bowl. Een jon­gen vond hem, en stak er direct zijn num­mer in. Lat­er die avond stu­urde hij dat hij op mij stond te wacht­en. Ik liet al mijn spullen achter bij mijn vrien­den, met het idee dat we buiten even zouden staan kussen. Hij wou echter naar zijn kot. Een­maal aangekomen, ruk­te hij mijn broek zo hard open dat de knop eraf viel. Mijn sek­suele con­tacten waren beperkt gebleven tot kussen. Hij duwde me op een matras en betaste wild mijn borsten. Ik zei dat ik nog maagd was en geen seks wou. Zijn antwo­ord was dat hij me graag wou neuken. Ik hield voet bij stuk. Voor mij hoort voor­spel bij seks, maar bij hem duidelijk niet. Ik was bang dat als ik ook hier nee op zou zeggen, hij boos zou wor­den. Hij riep kwaad dat ik mijn benen moest ope­nen en was ruw toen hij met zijn vingers bij me bin­nen­drong. Na een peri­ode van waas, werk­te de alco­hol uit. Hij kwam klaar in mijn mond en ik spuwde. ‘Wat doe jij nu?’ en ‘Heb je nu gebloed op mijn lak­ens?’ waren de woor­den waarmee ik mijn kleren toegeschoven kreeg. Ik ging terug en vond mijn vrien­den ner­gens. De poli­tieagen­ten in hun zwarte uni­for­men waren niet uitn­odi­gend om mijn ver­haal aan kwi­jt te kun­nen. Tot op van­daag heb ik spi­jt dat ik die jon­gen zijn num­mer heb ver­wi­jderd. Dat ik hem niet heb kun­nen con­fron­teren.”