De Grote UGent-roof

Hoewel Vadert­je Staat een groot deel van onze studiekosten betaalt, moet de stu­dent toch nog bij­be­tal­en per studiepunt om op de unief te mogen rond­lopen. Deze som komt voor de gemid­delde stu­dent neer op 947,20 euro, althans vanaf vol­gend jaar. Want ja, het was vol­gens de poen­pakkers in het rec­toraat nog niet duur genoeg. Miss­chien geen groot bedrag voor de doorgewin­ter­de bandi­et, maar wij zijn natu­urlijk ook maar stu­den­ten, ook al hebben we blijk­baar nogal crim­inele inten­ties. Ons doel? 950 euro. Onze teleurgestelde oud­ers? Onbe­taal­baar.

Grote plannen

Waar kun­nen we dit held­haftige avon­tu­ur, dat toch in zekere mate gelijkenis­sen ver­toont met de ver­halen van Robin Hood, begin­nen? De mogelijkhe­den zijn ein­de­loos. ‘Ocean’s Scham­per’ moet in elk geval een strakke heist zijn met veel actie en een grote buit. De UGent is een gigan­tisch con­glom­er­aat met miljoe­nen euro’s aan kap­i­taal die ze hoogst­waarschi­jn­lijk ergens in een belast­ing­paradi­js gepar­keerd hebben. We zouden bijvoor­beeld een paar van die herken­bare blauw-witte autoot­jes kun­nen terugvorderen, mocht­en ze effec­tief rij­den. Of miss­chien kun­nen we een iconisch gebouw bezetten om dat dan op de groeiende Gentse vast­goed­markt aan een gesto­ord bedrag door te verkopen. Qua gebouwen zijn de keuze­mogelijkhe­den enorm tal­rijk.

De Boeken­toren alleen al zou op de lokale markt een for­tu­in oplev­eren

Onze alma mater is namelijk een ware vast­goed­koningin in de regio Gent. Een archi­tec­toraal prachtig en vooral enorm groot bouww­erk als de Boeken­toren alleen al zou op de lokale markt een for­tu­in oplev­eren. Twintig­duizend vierkante meter aan 350 euro per maand, dat resul­teert in een slordi­ge 7 miljoen euro, of 280 miljoen Bel­gis­che frank voor de lez­er van rijpere leefti­jd. Toch is het logistiek miss­chien wat lastig om een gebouw over te nemen. We hebben als stu­den­ten ook niet bepaald veel tijd over om onze nieuwe aan­winst dag en nacht te bewak­en tegen stiekeme medew­erk­ers die haar weer willen innemen.

Je steelt toch geen prof

Geen auto’s of gebouwen dus. Wat is er nog enorm veel geld waard en heeft de unief zo veelvuldig in voor­raad dat een verd­wi­jn­ing niet zou opvallen? U raadt het al, pro­fes­soren. Kid­nap­ping is miss­chien wel een serieus mis­dri­jf, maar het vergt min­der moeite dan een heel gebouw te bewak­en. En stel u voor dat we een BV als Carl Devos ontvo­eren, dé lievel­ing van het Vlaamse poli­tieke medi­a­land­schap. Wij kun­nen het geld al ruiken. ‘Vil­la Polit­i­ca’ zou nooit het­zelfde zijn zon­der Carls spitsvondi­ge opmerkin­gen, die de onge­makke­lijke gesprekken die Lin­da de Win moet voeren met politi­ci onmid­delijk kun­nen overtr­e­f­fen. We zouden crim­ine­len zijn, maar eeuwige rijk­dom was nog nooit zo dicht­bij. Ons ontvo­er­ings­plan was zo goed als klaar, tot we realiseer­den dat we onze slachtof­fers ook eten zouden moeten geven. Wetende dat het gemid­deld dieet van een prof bestaat uit kreeft in kavi­aarsaus met cham­pagne, kon ons bud­get die kosten eigen­lijk niet aan. 

De pes­simist in ons heeft hier toch de boven­hand gehaald

Een pes­simist zou deze queeste onmid­delijk opgegeven hebben, maar zo zit­ten wij niet in elka­ar. Koste wat het kost zouden wij ons studiegeld terug­win­nen. Los van de logistieke prob­le­men, met zulk een arse­naal aan crim­inele mogelijkhe­den zou het maar dom zijn om onze ambities zo laag te lat­en zakken dat we alleen onze eigen kosten zouden ver­ef­fe­nen. Miss­chien kun­nen we zelfs alle stu­den­ten helpen. In 2017 waren er 43.281 stu­den­ten aan de UGent, dat zou met de huidi­ge pri­jzen een col­lec­tieve schuld van een sterke 41 miljoen euro oplev­eren. Dus ten­z­ij de UGent van plan is om nog vijf Boeken­torens bij te bouwen, die we dan onmid­del­lijk kun­nen ontle­nen en doorverkopen, lijkt onze altruïstis­che missie hier een vroege dood te ster­ven. De pes­simist in ons heeft hier toch de boven­hand gehaald en we hebben onze lat wat lager moeten leggen. In plaats van gebouwen te ste­len, kon­den we ook gewoon alles wat in die gebouwen ligt meen­e­men. 

Diefstal en nostalgie

Met het hoofd vol vervlo­gen dromen van grote win­sten en han­den vol losse vingers, begaven wij ons naar een paar niet nad­er genoemde locaties van de UGent om alles wat los stond mee te nemen. Onze aan­win­sten zouden we dan in zijn volledigheid op de gek­leurde markt doorverkopen. Onze buit stelde echter een beet­je teleur. Na een grondi­ge sweep van de UGent-cafe­taria en stu­den­ten­huis de Ther­mi­nal hebben we niet meer kun­nen bin­nen­halen dan vier lep­els, een soep­kom en een absurde hoeveel­heid zak­jes peper en zout. Deze specer­i­jen uit het verre Hin­does­tan, zo redeneren we, zullen we aan woek­er­win­sten kun­nen verkopen. Maar een degelijk gekruide maalti­jd bleek sinds de Gouden Eeuw van de zee­vaart enorm in waarde afgenomen te zijn. Een streep door onze reken­ing.

Een snelle zoekop­dracht lat­er onder­von­den we dat we aan twee euro en veer­tig cent per 125 g zout wel­geteld twintig cent rijk­er gewor­den zijn en dit na slechts één keer te graaien in de resto’s. Bij peper zit­ten we zelfs al aan 46 cent. De tijd dat specer­i­jen nog de lev­ens van scheep­slieden waard waren, zijn voor­bij. Jam­mer genoeg komt onze winst zelfs niet in de buurt van ons eind­doel. Onze lep­els kun­nen we dan nog voor drie euro ver­pan­den, maar ook dit brengt ons niet veel dichter bij de bij­na duizend euro die we voor ogen had­den.

Dus beste stu­dent: mis­daad loont niet. En mocht­en de bevoegde instanties dit artikel spon­taan meelezen met een toe­val­lig passerende stu­dent, willen we wel kwi­jt dat de gestolen goed­eren wel degelijk net­jes zijn terugge­bracht en ons studiegeld bij deze betaald bli­jft.