De Democratie Werkt Niet


Hoof­dredac­teur kijkt in de verte Onin­ter­es­sant feit­je: alle artikels in dit mag­a­zine wor­den in één veel te lange sessie samenge­bracht. We starten ergens in de namid­dag en zijn pas in de vroege uurt­jes klaar. In ons Scham­per­jar­gon noe­men we dit ‘de lay-out­avond’. Artikels wor­den veelvuldig nagelezen, de chef lay-out  over­weegt een tien­tal keer om alles op…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 2/03/2020 – 7:35 door Antoon Van Ryck­eghem

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Hoof­dredac­teur kijkt in de verte

Onin­ter­es­sant feit­je: alle artikels in dit mag­a­zine wor­den in één veel te lange sessie samenge­bracht. We starten ergens in de namid­dag en zijn pas in de vroege uurt­jes klaar. In ons Scham­per­jar­gon noe­men we dit ‘de lay-out­avond’.

Artikels wor­den veelvuldig nagelezen, de chef lay-out  over­weegt een tien­tal keer om alles op te geven en mon­nik te wor­den en de chef ein­dredac­tie hopt van break­down naar break­down.

Er wordt door enkele dap­pere mensen wel eens gezegd dat de lay-out­avond de beste manier is om Scham­per te leren ken­nen.

Maar belan­grijk­er, naast Scham­per leer je vooral ook jezelf ken­nen. Zo heb ik geleerd dat ik in filosofis­che dis­cussies weinig bij te bren­gen heb, en dat hoe lat­er op de avond (of ocht­end) het wordt, hoe rap­per ik getrig­gerd word. Of hoe slecht ik ben in mails schri­jven als enkele plezan­terikken het ver­guis­de Clouse­au door de speak­er jagen.

Nu, over die speak­er gespro­ken. Om de vele uren door te bren­gen hebben de chef lay-out, de chef ein­dredac­tie en ikzelf een playlist in elka­ar geflanst. Een verza­mel­ing van drie ver­schil­lende muzieks­mak­en die min­der samen passen dan bier en melk.

Bij wijze van een exper­i­menteel onder­zoek werd op de vorige lay-out de playlist gede­moc­ra­tiseerd

Na enkele weken viel er links en rechts wat onge­noe­gen te horen over onze nochtans zelfverk­laarde magis­che afspeel­li­jst. Dus, bij wijze van een exper­i­menteel onder­zoek werd op de vorige lay-out de playlist gede­moc­ra­tiseerd.

Het gevolg? Een uren­lang gevecht op lev­en en dood om de andere hun num­mers zo laag mogelijk in de afspeel­li­jst te kri­j­gen, meerdere dezelfde num­mers bin­nen het uur, en via een vari­atie van het Bel­gis­che volk­slied tot Anti-Flag en Madon­na.

De con­clusie van het enorme weten­schap­pelijke exper­i­ment? Redac­teurs Jan en Emiel die eigen­handig aange­toond hebben dat democ­ra­tie niet werkt. Waar­voor lay-out­avon­den alle­maal niet goed zijn. Majesteit, Fil­ip, wij zijn er klaar voor.