De wet van de entropie

Voor het eerst in mijn lev­en heb ik de stap gewaagd. Ik heb op een drui­lerige don­derdag­mid­dag een kan thee besteld op café. Niet zomaar een kop waar­bij ik vluchtig even kon neerzit­ten om dan even snel weer te vertrekken. Nee, dit keer besloot ik mijn mid­dag te spenderen met een hele kan. Ik had nood aan rust en zo’n theekan leek me heer­lijk lux­ueus. Een hele mid­dag op café zit­ten is een invester­ing van het meest schaarse goed dat je als stu­dent hebt: tijd. Het was enkel de bek­li­jvende vrees dat de theekan koud zou wor­den die me weer­hield. Wat is een mid­dag tot rust komen nu met koude thee? Gelukkig dansten theelicht­jes onder de houd­er van mijn keramieken gezelschap en hield­en ze mijn thee warm ter­wi­jl ik schuilde voor de regen en het drukke lev­en. Elke keer dat ik mijn tas hervulde met een kruidi­ge earl grey, toverde de warme thee een glim­lach op mijn gezicht.

De exacte weten­schap zou mijn warme thee verk­laren aan de hand van de wet van de entropie. Ik tra­cht het vat­baar te ver­wo­or­den: die wet gaat uit van een natu­urlijke staat van chaos en om die chaos tegen te gaan en din­gen te creëren, moet je er energie in steken. Maar het gaat verder, want ook om din­gen in hun huidi­ge staat te behouden en ze te weer­houden om opnieuw in chaos te ver­vallen, heb je energie nodig. Dus kort door de bocht en alle for­mules ver­mi­j­dend, neem ik de vri­jheid om te zeggen: om een­der wat in de staat te behouden waarin het zich bevin­dt, heb je een bepaalde hoeveel­heid energie nodig. Steek je er geen energie meer in, dan ver­valt het ding terug tot chaos. Ergo: zon­der het theelicht­je zou de thee afkoe­len.

Mijn men­tale gezond­heid en mijn relaties zijn de wor­tels die me sta­biliteit bieden om te kun­nen groeien. Ik neem hun aan­wezigheid gewoon aan, zon­der te besef­fen dat ze ook grond­stof­fen nodig hebben.

Mijn ele­men­taire uit­leg ver­raadt wellicht dat ik weinig voel­ing heb met weten­schap­pelijke wet­ten. Als een zwart politi­col­o­gisch schaap in een weten­schap­pelijke fam­i­lie, heb ik noodged­won­gen een ama­teuris­tis­che ken­nis en zelfs gene­gen­heid voor de weten­schap opge­bouwd. Want hoewel Wikipedia me niets dan for­mules en fys­i­ca-jar­gon voorschotelt, voelt de wet van de entropie menselijk aan.

Ik doe dan wel geen lab­o­ra­to­ri­umtesten, maar steek wel dagelijks hopen energie in een waaier van din­gen in de hoop om nieuwe din­gen te creëren. Ik ben gulzig in mijn verzuchtin­gen. Ik wil nieuwe din­gen en ik wil ze als­maar beter. Nadenken over de entropie con­fron­teert me met een besef dat ik niet alti­jd genoeg energie investeer in het behouden van de din­gen zoals ze zijn. Mijn men­tale gezond­heid en mijn relaties zijn de wor­tels die me sta­biliteit bieden om te kun­nen groeien. Ik neem hun aan­wezigheid meestal gewoon aan, zon­der te besef­fen dat ze ook grond­stof­fen nodig hebben om me sta­biel te houden. Door­dat niet alles even snel ver­gaat, heb ik soms een fout gevoel van sta­biliteit. Pas wan­neer ik ongelukkig in mijn bed lig snap ik dat ik me niet genoeg ver­weerd heb tegen de din­gen die me daar bracht­en. Dus voor­taan ben ik niet langer een liefhebbend ama­teur. Ik acht me nu een volleerd weten­schap­per met een duidelijke missie: ik vecht tegen de wet van de entropie. Een mid­dag gaan neerzit­ten met een kan ver­war­mde thee lijkt me een ideaal begin.