Bob de krullenkop

Een vent met talent

Bob Ross startte als hob­byschilder en geloofde zelf niet dat hij tal­ent had. Hij was er heilig van over­tu­igd dat iedereen, net als hij, idyl­lis­che land­schap­pen op het doek kon tov­eren. Om dat te bewi­jzen wou hij zijn mede­mens de schilderkun­st bijbren­gen. Op een hal­fu­urt­je tijd ver­scheen, op het aan­vanke­lijk spier­witte doek, een ongerept stuk­je natu­ur. Deze krul­len­bol pro­duceerde schilder­i­jen aan de lopende band, zek­er toen hij aan zijn tv-pro­gram­ma begon. Eenen­der­tig seizoe­nen van ‘The Joy of Paint­ing’, het eerste in 1982 en het laat­ste in 1993, kwa­men in meerdere lan­den op de buis. Het was een zeer suc­cesvolle show, waarin Ross wou bewi­jzen dat iedereen kon schilderen. Met zijn rust­gevende stem en geweldige uit­sprak­en lichtte hij toe hoe je een meester­w­erk kon schilderen. Dit alles deed hij telkens in één take. Fouten bestaan niet in zijn wereld, alleen gelukkige ongeluk­jes. (Leuk weet­je: hij maak­te per aflev­er­ing drie schilder­i­jen, één voor, één tij­dens en één na de opnames.)

Workshop van Bob

“Iedereen kan schilderen”, daar was Ross heilig van over­tu­igd, maar van nature nieuws­gierige onder­zoek­ers gaan natu­urlijk op zoek naar bewi­js. Hier­voor gebruik­ten we de eerste aflev­er­ing van zijn vijfde seizoen. Die is het per­fecte test­ma­te­ri­aal, aangezien er meerdere natu­urele­menten in voorkomen. Hij schildert een berg­par­tij, een water­plas en een schit­terende blauwe lucht. Als laat­ste toevoeg­ing schildert hij ook enkele bomen, want er is niets mis mee, om bomen als vriend te hebben.

Ross en het dennnenbos

Om te begin­nen pas­ten we de wet-on-wet-tech­niek toe. Daar­bij leg­den we een witte laag op het doek, zodat lat­er alles gemakke­lijk in elka­ar zou vloeien. Onze Almighty Easel met nat doek was er klaar voor en wij dus ook. Oliev­erf van de Action en penseel in de aanslag en daar ver­scheen de blauwe lucht al. Tegen al onze verwachtin­gen in werk­te de tech­niek, waar­door ons zelfvertrouwen de hoogte in schoot. Net zoals eerst ver­sch­enen er wat lat­er ook een aan­tal bergen. Bij de ene al wat beter gelukt dan bij de andere, maar nie­mand schildert bergen zo goed als de zoon van Bob Ross.

Bob Ross, dankjew­el om van ons kun­ste­naars te mak­en voor een dag

Een gelukkige plaats

Nadat de bergen waren voorzien van sneeuw en schaduw, was het tijd voor de beboss­ing. We gooiden enkele kleuren samen en na wat gesukkel ver­sch­enen er een aan­tal vage naald­bomen in de verte. Meer­voud, uit­er­aard. “Want ook bomen kun­nen een­za­am wor­den”, verkondigde Ross. Toegegeven, onze favori­ete krul­len­bol deed het gemakke­lijk­er uitschi­j­nen dan het voor ons was, maar we leer­den bij en had­den plezi­er. Miss­chien was dat ook de belan­grijk­ste les die Ross ons mee­gaf, om wat meer lev­ens­ge­ni­eter te zijn.

En later wat water

Tussen alle lev­ens­lessen door waren we al bij de oev­ers van ons meer aan­be­land. Niet om te zeggen dat het daar hele­maal mis­gelopen is, maar gemakke­lijk was het niet. Onder­tussen viel ons ook op, hoe ver­schil­lend onze schilder­i­jen waren. Het ene meer was grot­er dan het andere, op het andere kwa­men de bergen dan weer beter uit de verf. Het is alle­maal onderdeel van wat hij als de ultieme vri­jheid beschouwde. Zo besloot onze ene ad-inter­im­schilder om wat ruimte vrij te houden voor de mond­ing van een klein stroom­p­je, waar Daphne liev­er een ges­loten oev­er zag. Dat is net het mooie vol­gens Ross, dat je op je can­vas alles kan doen wat je wilt. Het is immers jouw wereld. De steen­t­jes aan de rand van het water bleken geen sinecure te zijn, maar ach, per­fec­tie bestaat niet.

Dromen van bomen

Zon­der het te besef­fen waren we al aan het laat­ste, maar wel het leuk­ste stuk. De beroemde bomen waren de kers op de taart. Schi­jn­baar zon­der moeite tover­den we een grote naald­boom uit onze kwasten. Met wat licht­groen gaven we deze wat per­soon­lijkheid. Na wat prat­en tegen de boom, zoals Ross dat ons aan­raadde, had­den we er zelfs een emo­tionele band mee gevor­md. Nadat deze cre­atie met robu­uste stam wat kleine vriend­jes in de vorm van stru­iken gekre­gen had, was ons meester­w­erk bij­na af. Op dat moment bracht­en we nog wat extra details aan en noem­den we onszelf ter­loops ‘pro­fes­sionele schilders’.

Volbrachte taak

De con­clusie is dat Bob Ross zijn taak heeft vol­bracht. Hij wijdde zijn lev­en aan schilderen en daarom eren wij hem door onze schilder­i­jen aan hem op te dra­gen. Bob Ross, dankjew­el om van ons kun­ste­naars te mak­en voor een dag. We zullen bli­jven proberen kleine, gelukkige wolken wol­lig te mak­en en de bergen scherp. De bomen zullen nooit alleen op ons doek staan, want in onze wereld kun­nen we alles doen wat we maar willen.

Bob Ross: 29/10/1942 – 04/07/1995