De Koude Krook

Toen ik voor het eerst bin­nenkwam in De Krook, verse Gentse stu­dente in word­ing, voelde ik mijn krak­end zee­huis­je ver­van­gen wor­den door een huis waar het meer biept dan kraakt, dat meer zwi­jgt dan omarmt. Je loopt rond in De Krook zoals je op straat rond­loopt; par­al­lel, naast elka­ar. Weinig mogelijkheid om een woord uit te spreken, behalve miss­chien luid vloeken als de com­put­er aangeeft dat je beboet bent. 

Nu, ik zie mezelf niet als een reac­tion­aire anti-tech­no­log­i­ca. Wel als een rad­i­cale voor­stander van dialoog en menselijke warmte. Ter­wi­jl je wat mis­troost­ig de titel van een boek intypt in de com­put­er van De Krook, zou je ook kun­nen palav­eren met een bib­lio­the­caris over hoe Roald Dahl je jeugd gek­leurd heeft. 

Ondanks alle apoc­a­lyp­tis­che bericht­en over hoe het gesteld is met de gelet­ter­d­heid van ‘de jeugd’, zijn er nog steeds jon­geren die graag lezen. En nog steeds jon­geren die smacht­en naar woor­den die ze nog niet hebben ont­dekt. En, beste Krook, geen com­put­er, schuifdeur of rol­lend boeken­tapi­jt kan dat ver­lan­gen beant­wo­or­den. Dat is net de kracht van een gesprek, van het menselijke aan­voe­len. 

Dat is net de kracht van een gesprek, van het menselijke aan­voe­len. 

Als je stil­staat bij de over­don­derende hoeveel­heid prikkels, beelden, gelu­iden en geuren die je op één dag bin­nenkri­jgt, wordt het nut van een stille (stedelijke) plek snel duidelijk. Stilte vereist geen afs­tandelijkheid, maar stilte kan warm en gezel­lig zijn. Een ver­lan­gen naar stilte is miss­chien geen uni­verseel menselijk ken­merk, maar wel een ver­lan­gen dat steeds min­der opgevan­gen kan wor­den.

In de jacht naar studieplekken kwam ik vorig jaar terecht op de jeugdafdel­ing (heel rebels, want dat mag niet – “Dit is geen studeer­plek.”). Als je er nog niet bent geweest, per­mit­teer ik me een sub­jec­tieve beschri­jv­ing: een donkere ruimte waar je een schri­j­nend gebrek aan Vit­a­mine D oploopt en de asso­ci­atie met een stof­fig ver­gader­lokaal moet onder­drukken.

Een donkere ruimte waar je een schri­j­nend gebrek aan Vit­a­mine D oploopt en de asso­ci­atie met een stof­fig ver­gader­lokaal moet onder­drukken.

Dat De Krook voor jong en oud is, is dus miss­chien enkel waar met een flinke kor­rel zout. In kinderen hun plaats spreken, kan niet. Maar ik kan me moeil­ijk voorstellen dat veel kinderen vri­jwillig en met volle goest­ing een boek zullen kiezen in een ruimte die min­der gezel­lig aan­voelt dan de wachtkamer bij de tan­darts.

Hoewel ook oud­ere gen­er­aties lustig can­dy­crushen en por­ren op Face­book, beperkt het extreem dig­i­tale karak­ter van De Krook die inclu­siviteit. Niet iedereen heeft een e‑mail, een bankkaart of zin om op een touch­screen gefrus­treerd zijn naam in te typen.

Dit is geen wraak­bericht (hoewel mijn vergee­tachtigheid De Krook der­tig euro rijk­er heeft gemaakt), maar een ent­hou­si­ast man­i­fest om van De Krook een plek van verbind­ing te mak­en, een oase van zachtheid in een soms wat ruwe wereld. Aan tech­nol­o­gis­che inno­vaties, extreem aan­wezige snel­heid en com­put­er­scher­men geen gebrek. Wel merk ik een gemis van uit­gewis­selde woor­den, mate­ri­aliteit en plekken van ont­lad­ing in een wereld die naast ongelooflijk schoon ook ongelooflijk druk is en op de schoud­ers van de mens drukt.

Er schuilt warmte in De Krook, in de latte’s en open piano. Maar het is er nog steeds te kil.