Oorspronkelijk gepubliceerd op 22/09/2019 – 21:38 door Bart Vanhee
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Eindelijk is het daar dan toch: het langverwachte, bewierookte maar ook gevreesde begin van het nieuwe academiejaar. De tijd van gênante eerste ontmoetingen, vergissingen van lokaal en veel te enthousiaste proffen. Kortom: een nieuwe kans, een frisse wind, een schone lei. In deze tijd van twijfel en naïviteit had ik slechts één doel, één missie, één vraag: wat is eigenlijk een lei en waarom zou ik in godsnaam een schone nodig hebben? Ik begon mijn dappere queeste bij de bron van alle kennis, de trouwste vriend in tijden van papers: Wikipedia. Al snel bleek dat er over de lei allerlei fabels de ronde doen, gaande van onderzoeksinstituten tot bloemenkransen in Hawaï. Gelukkig kon het VPPK ( Fabels en feiten 1e bachelor, 02/10) me snel helpen en vertelden ze me dat ik niet de verraderlijke bloemenkrans nodig had, maar wel de leisteen. Aha, stenen, keigoed! Daarvoor moest ik bij de koene ridders van Geografica zijn! (Salto-avond Geografica, 03/10). Via deze edellieden kwam ik te weten dat leisteen een steensoort is die gemakkelijk afbrokkelt of breekt. Tot nu toe ging mijn zoektocht van een leien dakje. Vervolgens spoedde ik me naar Tomo No Kai, want daar kennen ze wat van zaken breken (Break The Ice Tomo No Kai, 26/09). Daar liep mijn onderzoek echter dood. De samoerai hadden niet de sleutel tot het geheim van de leisteen. Ik voelde me een mislukkeling. Was ik dan ergens iets vergeten? Was ik niet dapper genoeg? Verdiende ik dit lot? De queeste des leisteens knaagde aan me. Om dat gevoel te stillen, ging ik dan maar eten bij WiNA (Pasta-avond en peter- of meteravond WiNA, 30/09). Daar zag ik dan uiteindelijk het licht, want de pasta werd geserveerd op – u raadt het nooit – leistenen! Toen werd het me duidelijk: ‘een schone lei’ stond voor een proper uitgelekt bord, waarbij je al je verdriet en zelftwijfel hebt weggevreten! Enfin, dat was toch de conclusie van mijn niet-wetenschappelijk verantwoord onderzoek. Ik besloot ten slotte het beest in mij nog een laatste keer los te laten (Introfuif GBK: Beestenbos gaat los, 02/10), alvorens goedgevuld met een schone lei te beginnen.