Oorspronkelijk gepubliceerd op 22/09/2019 – 21:38 door Antoon Van Ryckeghem
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Dit jaar start mijn moeder met een opleiding aan de u vermoedelijk al bekende Universiteit Gent. Geen midlifecrisis, eerder een logische volgende stap in haar idee van levenslang leren.
Op zich geen nieuws, ware het niet dat ze sinds enkele weken niks anders doet dan klagen en zagen. Klagen over die keer dat ze ergens aan Campus Dunant moest zijn, maar eens toegekomen er niemand aanwezig bleek. Zagen over het waar en wanneer aanschaffen van de juiste codex. En dan bespaar ik je nog het absurde inschrijvingsverhaal.
Puntje bij paaltje, voor het eerst voel ik vanwege moederlief begrip voor mijn ietwat hobbelige UGent-loopbaan. Je GIT samenstellen, een afspraak maken met de trajectbegeleider, je vrijstellingen aanvragen, het zijn allemaal zaken die niet zo makkelijk zijn als ze zouden moeten zijn. Niet enkel dat, ook de studentenpsychologen of studieadviseurs zijn onvoldoende nuttig en bereikbaar. Deze struggle, die heel wat studenten ervaren, begrijp je pas echt als je er zelf mee te maken krijgt.
Deze struggle, die heel wat studenten ervaren, begrijp je pas echt als je er zelf mee te maken krijgt
Onlangs toonde de Gentse Studentenraad in een verontrustend rapport aan dat de toegankelijkheid van studiebegeleiding, samen met een karrenvracht aan andere verbeteringen, een prioriteit is voor het welbevinden van de Gentse student.
Maar nog steeds legt men de schuld voor de steeds oplopende studieduur bij het zogezegd lakse systeem, of ‑nog beter– bij de kwaliteit van de instroom. Nu gaat men dus het debat over ijkingstoetsen aan. Op zich niet verontrustend, ware het niet dat men het verkeerde debat aangaat. In plaats van te bekijken hoe men de student een veilige omgeving kan aanbieden om zichzelf te ontplooien en om te studeren, wordt er nu gekeken naar hoe de student het middelbaar onderwijs verlaat. Ben je een goede student, maar heb je niet genoten van behoorlijk secundair onderwijs? Bereid je zelfs voor je aan je opleiding begint maar al voor op een waarschuwend vingertje.
Zolang de student niet als prioriteit gezien wordt, zijn ijkingstoetsen pleisters voor gebroken benen.