Voldemort Did Nothing Wrong


Onlangs ontstond er online heel wat ophef rond opmerkingen van de Britse auteur J.K. Rowling. Zij durfde het aan te stellen dat lezers van haar populaire Harry Potter-reeks in haar ogen vaak te hard zijn voor de antagonist, Voldemort.

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 13/05/2019 – 11:42 door Dries Blon­trock

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Rowl­ing geeft zelf ook toe dat de Heer van het Duis­ter niet bepaald een goed ima­go heeft. “Hij heeft zich bij het grote pub­liek wellicht niet zo pop­u­lair gemaakt met een aan­tal eerder con­tro­ver­siële stand­pun­ten,” zegt ze, “maar ik had gehoopt dat wat meer lez­ers toch iets verder zouden kijken dan hun neus lang is. Dat was natu­urlijk de bood­schap die ik met Volde­mor­ts gezichts­bouw mee wou geven.”

In een reeks tweets deelde de schri­jf­ster mee dat velen in haar ogen nogal snel voor­bi­j­gaan aan alle posi­tieve zak­en die Hij Die Niet Genoemd Mag Wor­den ver­wezen­lijkt heeft. Ze ver­moedt zelfs dat er in som­mige gevallen sprake is van kwade wil: “Het lijkt wel alsof som­mige mensen het niet wíllen zien!” Ver­vol­gens ful­m­i­neert ze tegen “de lit­erairen in linkse salons” (sic), die: “Zich zoveel beter voe­len dan het gewone volk. Ze trekken zomaar con­clusies uit wat ik in mijn boeken schri­jf, hoe dur­ven ze? Alsof in hun ogen het plebs zelf geen boek kan inter­preteren.”

Ze trekken zomaar con­clusies uit wat ik in mijn boeken schri­jf, hoe dur­ven ze?

Toen enkele onbeschofte twit­ter­aars het waag­den zich scep­tisch op te stellen tegen­over deze bew­erin­gen van de lead­ing lady van de Engel­stal­ige lit­er­atu­ur, voelde zij zich ged­won­gen enkele minuten van haar kost­bare tijd uit te trekken om dit gespuis van weer­wo­ord te dienen. Rowl­ing reageerde met een opsom­ming van alle goede daden die Volde­mort, die ze ter­loops een ‘onbe­zon­gen held’ noemde, die de wereld al die tijd schromelijk over het hoofd zag. Zo lijkt iedereen zomaar te ver­geten dat The Artist For­mer­ly Known As Tom Rid­dle tij­dens zijn korte, maar krachtige regeer­pe­ri­ode iedere tove­naar voorzag van een trans­port­mid­del, de Volks­bezem genaamd. Daar­naast voorzag hij ook de Demen­tors, voorheen een maatschap­pelijk kwets­bare groep, van meer jobkansen.

Daar houdt het vol­gens de auteur echter niet op. “Velen negeren gewoon­weg het feit dat hij bij het afs­luiten van de vorige oor­log hele­maal uit­geperst is door die char­la­tan van een Perka­men­tus en de zij­nen. Trouwens, hoe lang is men van plan om te verzwi­j­gen dat zijn daden noodza­ke­lijk waren om het oprukkende com­mu­nis­tis­che gedachte­goed bin­nen de tove­naars­ge­meen­schap een halt toe te roepen?”

Ze hekelt ook dat nie­mand reken­ing lijkt te houden met de lastige jeugd van de Erf­ge­naam van Zwad­derich. “De obsessie van die arme jon­gen met bloedzuiv­er­heid komt uit­er­aard voort uit het ont­breken daar­van bij zijn eigen vad­er. Proberen jul­lie (de crit­i­ci, red.) het maar eens, opgroeien in een niet-Arisch nest als iden­ti­taire volk­eren­mo­or­de­naar in spe.”

Ten slotte zegt Rowl­ing het er moeil­ijk mee te hebben dat Volde­mort door velen onder de Zwe­in­stein­ex­press wordt gegooid als het op daden van zijn mede­standers aankomt. “Men gaat er zomaar van uit dat hij schuldig is, gewoon omdat hij het bev­el ertoe gaf. Dat is absurd, hij wist ver­moedelijk niet af van de vele wan­toe­s­tanden.”

“Oh ja, en hij was zwart. En les­bisch. En Joods.”