Kort


Het lev­en is zwaar. Dat kan elke stu­dent wel bea­men, en ik doe niets liev­er dan andere stu­den­ten te over­stelpen met mijn stress en prob­le­men. Miss­chien moet ik maar eens mijn ver­haal uit de doeken doen tij­dens de praatavond van Kaji­ra (01/04) en zo mijn vrien­den bevri­j­den van ellen­lange monolo­gen over hoe desas­treus mijn lev­en…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 31/03/2019 – 11:21 door Daphne Lox

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Het lev­en is zwaar. Dat kan elke stu­dent wel bea­men, en ik doe niets liev­er dan andere stu­den­ten te over­stelpen met mijn stress en prob­le­men. Miss­chien moet ik maar eens mijn ver­haal uit de doeken doen tij­dens de praatavond van Kaji­ra (01/04) en zo mijn vrien­den bevri­j­den van ellen­lange monolo­gen over hoe desas­treus mijn lev­en is. Voel ik mij daar­na nog alti­jd even leeg en nut­teloos, dan hoop ik dat cul­tu­ur mijn lev­en weer kan opwaarderen! Gelukkig organ­is­eren de knakkers van Kring Moraal en Filosofie een Street Art Wan­del­ing (02/04).

Wan­neer ik mijn dieptepunt bereik, smeer ik mijn keel met een pin­t­je of zeven en toon al mijn tal­en­ten op de zan­gavond van het Gents uni­ver­si­tair koor (05/04), want niets beter dan een paar valse noten om je lichaam te ontstressen.

Zit ik hier­na nog steeds in de put, dan ga ik na of het gezegde mens sana in cor­pore sano wel klopt. Ik loop mee doorheen het Zuider­park, kijk naar de prachtige groene omgev­ing, hoor de flui­tende vogelt­jes, voel de frisse bries doorheen mijn wap­perende haren … of eerder strompel ik bezweet mee op Filolop­i­ca (Filo­log­i­ca, 9/04).

Nu weet ik nog steeds niet hoe ik terug op de utopis­che route raak, miss­chien kun­nen enkele sterke vrouwen mij helpen? Tijd om eens na te gaan of deze nog bestaan op de lez­ing van Lieselotte Thys over quo­ta en vrouwen­verte­gen­wo­ordig­ing (Lib­er­aal Vlaams stu­den­ten­ver­bond, 13/04). En ja hoor, de vast­ber­aden vrouwen bestaan nog.

Nu ik terug geloof in het sterke ges­lacht, wil ik graag in deze hogere, posi­tieve sfer­en bli­jven. Dat doe ik tij­dens de vriend­jes- en fam­i­liecan­tus van ‘t Strop­ke (13/04). Feesten, drinken en zin­gen bren­gen mijn pos­i­tive flu­ids terug in bal­ans en ik ga dan ook een hele nacht door. Deze weken waren zwaar. Moe maar voldaan is het tijd dat ik dit hoofd­stuk afs­luit. Een babbelt­je slaan met de vrien­delijke stu­den­t­jes van Ver­keerd gepar­keerd (15/04) over mijn wilde avon­turen lijkt mij per­fect en zo bespaar ik mijn vrien­den weer uren­lang geleuter!