Pornocratès

Het weze genoegza­am bek­end: in maart 1969 ver­biedt de rec­tor de ver­ton­ing van illus­traties bij een lez­ing over porno. Bij gebrek aan Walen wer­den schun­nige pren­t­jes de gele­gen­heid voor de aansluit­ing bij de werel­drev­o­lu­tie. Een bezetting van het rec­toraat, van de Bland­i­jn, en vijftig jaar lat­er vieren we vijftig jaar stu­den­ten­par­tic­i­patie aan de Uni­ver­siteit Gent.

Stu­den­ten­par­tic­i­patie, in zijn huidi­ge vorm, ligt uit­er­aard onder vuur. ‘Direct con­tact met de stu­dent’ luid­de het mot­to tij­dens de rec­torverkiezin­gen twee jaar gele­den. De ongelukkige besliss­ing een zek­er par­lemen­tair-in-spe elec­toraal suc­ces toe te ken­nen, bli­jft een smet op het Gents stu­den­ten­bla­zoen, ten­min­ste tot de voltal­lige provin­cie Vlaams-Bra­bant in mei genereus de fakkel overneemt.

Soort­gelijke kri­tieken wor­den gericht op het poli­tiek ges­tel van van­daag in het alge­meen. Wie er in geïn­ter­esseerd is en er zich snel van af wil mak­en, kan ik onder meer de analy­ses van voorver­meld par­lemen­tair-in-spe aan­raden, maar zelf ben ik getrof­fen door het para­doxale lot van de geest van mei ‘68. Sta mij toe de geestelijke fun­da­menten daar­van te reduc­eren tot – excusez le mot académique – het her­win­nen van agency in een mod­erne maatschap­pij. Wat is ervan gewor­den?

Vri­jheid vin­dt men tegen­wo­ordig niet meer op de bar­ri­cades, om de sim­pele reden dat ze niet meer bestaan. Wie nog grip wil op zijn lot als stu­dent, kan weinig beter doen dan in de stu­den­ten­par­tic­i­patie stap­pen. Buiten stu­den­ten­raad en verenig­ing is men geen deel­ne­mer aan de werel­drev­o­lu­tie meer, maar een stu­den­ten­num­mer dat op par­lemen­tairen-in-spe stemt, slechts gecom­penseerd door onder­wi­j­se­val­u­aties waar­van geen mens gelooft dat ze iets zin­nigs over de kwaliteit­en van een pro­fes­sor vertellen. Ver­ant­wo­ordelijkheid bevri­jdt!

Ver­ant­wo­ordelijkheid bevri­jdt!

Ik heb nu wel meer zak­en om mij zor­gen over te mak­en dan porno. Of dat is omdat ik deel ben van het estab­lish­ment of omdat schun­nige pren­t­jes nu makke­lijk­er te vin­den zijn dan in ‘69, laat ik in het mid­den.