Low Land Home

Laat ons begin­nen bij het begin. Wan­neer zag Low Land Home het lev­enslicht?

Jo: “Low Land Home startte in mijn hoofd. Ik ben eerst op mijn kamer zelf muziek begin­nen mak­en en leerde lat­er Jolien Bové, onze toet­seniste, ken­nen, omdat ik nood had aan een tweede stem. We werk­ten toen met een gepro­gram­meerde drum­beat, maar dat voelde toch alle­maal te geknut­seld aan. Toen ben ik eigen­lijk vrij snel met de zoek­tocht naar een band begonnen.”

Pieter-Jan: “Ik zit ook een beet­je in die vrien­den­groep. Jo had me toen eens gevraagd of ik het niet zag zit­ten om wat in te spe­len, en dan of ik niet mee in zijn band wou stap­pen. Ik zag dat onmid­del­lijk zit­ten en zou wel zien hoe het verder liep. Als muzikant wil je je natu­urlijk betrokken voe­len bij het geheel.”

En, hoe bevalt het intussen?

Pieter-Jan: “Het is sinds­di­en alleen maar beter gewor­den. In het begin was het vooral het idee en het con­cept van Jo, maar door­dat wij erbij gekomen zijn en num­mers zijn begin­nen her­schri­jven, hebben we onze eigen inbreng daar wel ver­re­gaand in kun­nen ver­w­erken. Op zo’n manier dat het eigen­lijk niet langer aan­voelde als een solo­pro­ject.”

Jo: “Het is bij­zon­der leuk dat dat heel dynamisch en natu­urlijk is ver­lopen. Het feit dat we een con­tra­bas hebben, was eigen­lijk een voors­tel van Muriel Boulanger. Zelf had ik dat er nooit echt bij geho­ord. Het geheel is qua muzikaliteit veel rijk­er gewor­den. We bek­ijken num­mers ook steeds met de vraag: wat heeft het nog nodig? En dan komen er heel uiteen­lopende ideeën uit, omdat onze achter­gron­den ongelofe­lijk divers zijn.”

Jo: “Ik vind het wel leuk om een beet­je tegen­draads te doen”

Pieter-Jan: “In het begin bot­ste dat soms wel, omdat we elka­ars invloe­den nog niet genoeg begrepen. Het beste kom­pas bli­jft con­stant bij elka­ar aan­voe­len of je op dezelfde lijn zit. Het is ook een oefen­ing geweest om dan een idee los te lat­en. Want begin­nen knip­pen en plakken omdat het moét werken, dat lukt niet. Miss­chien nog in de stu­dio, maar dat valt com­pleet in het water wan­neer je live speelt. Het is dus af en toe zoeken wie we zijn als band, omdat onze muziek vol tegen­stellin­gen zit. In de muziek­sec­tor is dat meer een nadeel, omdat je niet in één hok­je valt in te delen.”

Jo: “Ik vind het eigen­lijk ook wel leuk om een beet­je tegen­draads te doen.”

Pieter-Jan: “Dat is min­der makke­lijk, maar dat maakt het ook wel inter­es­san­ter. Uitein­delijk weten we nu al beter dan vroeger waar we naar­toe gaan. Die iden­titeit van wie we als band zijn, die kan ook best nog veran­deren. Uitein­delijk moet je er zelf als arti­est achter kun­nen staan.”

The Nation­al komt vaak spec­i­fiek ter sprake wan­neer men Low Land Home probeert te plaat­sen.

Jo: “Ja, inder­daad. Wat ik, als je puur naar songtek­sten kijkt, best vreemd vind. Voor­namelijk qua stem wordt die gelijke­nis getrokken, maar onze opbouw en num­mers zelf zijn toch wel anders. Maar ik ben uit­er­aard blij met zo’n com­pli­ment, want het bli­jft een van mijn favori­ete bands.” 

Jul­lie gloed­nieuwe debu­u­tal­bum Out of My Mind zag amper drie weken gele­den het lev­enslicht. Hoe ver­liep dat hele pro­ces tot de offi­ciële release?

Pieter-Jan: “Alles is opgenomen in één week­end, wat echt straf is. Alleen de vocalen zijn pas lat­er toegevoegd, maar Jo heeft dat op één dag, wat ook uit­zon­der­lijk is, inge­zon­gen.”

Jo: “We hebben daar wel hard aan gew­erkt, hoor. Op vijf dagen tijd stond de hele plaat erop. We hebben toen ook heel wat pilot takes gemaakt, bedoeld als ref­er­en­tie voor onszelf waar we al ston­den, daar zijn wel enkele leuke din­gen uit voort­gekomen. Het intros­tuk van No Need to Run is zo’n take, omdat we dacht­en dat we die intro nooit meer op dezelfde manier gespeeld gin­gen kri­j­gen. Als je goed luis­tert naar het einde van Out of My Mind, dan hoor je zo’n toek, omdat ik mijn micro­foon wilde neer­leggen, maar die toe­val­lig tegen een glas aan­bot­ste. Dat zijn zo van die kleine extra’s die ik wel leuk vind, omdat ze een num­mer écht mak­en.”

“Dat zijn zo van die kleine extra’s die ik wel leuk vind, omdat ze een num­mer écht mak­en.”

Pieter-Jan: “De clip van There heeft Jolien zelf in elka­ar gesto­ken. Al het beeld­ma­te­ri­aal dat daarin voorkomt, hebben we gemaakt tij­dens dat opname­week­end. Het is tof dat iedereen er op zijn manier wel mee bezig is. Het feit dat niet alleen de muziek, maar ook het totaal­pakket belan­grijk is, en hoe we onszelf vorm kun­nen geven.”

In dat totaal­pakket zit­ten ook live-optre­dens. Hoe geven jul­lie die vorm?

Pieter-Jan: “Bij het nadenken over wat we pre­cies op de plaat wilden, waren we niet direct bezig met hoe we dat live zouden bren­gen. Ik ben wel van mening dat er echt een ver­schil tussen mag zit­ten. Fans die wat vak­er naar ons komen kijken, willen live ook eens iets anders dan wat ze op Spo­ti­fy horen, hé. ”

Er zijn ook heel wat fijne gast­muzikan­ten te horen op de nieuwe plaat. Hoe zijn die samen­werkin­gen pre­cies ontstaan?

Jo: “Patri­cia Vanneste kende ik nog van vroeger, toen ik in een ander band­je speelde. Toe­val­lig zijn we elka­ar nog eens tegengekomen in het Gentse en ze vroeg hoe het met mijn muziek ging. Zo is de bal begin­nen rollen. Gian­ni Mar­zo kende ik ook al langer. Ik dacht dat we zoi­ets wel kon­den gebruiken. Dat was ook gewoon de juiste, sfeer­volle sound op het juiste moment.”

Pieter-Jan: “Als groep hebben we Gian­ni uitein­delijk leren ken­nen toen we het voor­pro­gram­ma deden van Mar­ble Sounds. Dat was de eerste keer dat hij ons bezig hoorde.”

Zijn er nog Bel­gis­che arti­esten waarmee jul­lie het podi­um of de opnames­tu­dio willen delen?

Jo: “Op dat vlak zijn we echt wel enorm dankbaar, omdat we van heel wat bands waar ik fan van ben, al eens als voor­pro­gram­ma hebben mogen spe­len. Dat lijst­je is nu al fan­tastisch. Ik zou het zelf miss­chien wel cool vin­den om eens met Reena Riot, mijn zan­gler­ares, samen te werken. Ik zag ze een aan­tal weken gele­den in de Han­dels­beurs en dat lijkt me wel zalig.”

Pieter-Jan: “Ama­tors­ki! Daar keek ik vroeger echt naar op, op stilis­tisch vlak en het gevoel dat ze over­bren­gen. Zo eigen­zin­nig en schoon. Zij mogen dus ook alti­jd bellen.” (lacht)

Pieter-Jan: “Fans willen live ook eens iets anders dan wat ze op Spo­ti­fy horen”

Stel dat jul­lie zelf een voor­pro­gram­ma mocht­en kiezen voor Low Land Home, waar denken jul­lie dan aan?

Jo: “Sowieso ook een jonge, begin­nende band. Ik vind het belan­grijk dat muzikan­ten elka­ar helpen en dat je in een bepaald milieu kan ver­to­even van viend­schap­pelijkheid en con­nec­tie.”

Pieter-Jan: “Je geeft die gas­ten daar­door ook de kans om eens op een pro­fes­sioneel podi­um te staan.”

Lat­en we met een clichévraag afs­luiten. Wat brengt de toekomst nog voor Low Land Home?

Jo: “Goh, ik ga ook met een clichéant­wo­ord antwo­or­den: dat we gewoon mogen bli­jven doen wat we aan het doen zijn. Dat we mensen mogen bli­jven bereiken met de bood­schap die we willen over­bren­gen. Het feit dat zij naar een optre­den komen en vertellen dat het bij hen bin­nenkomt, dat is voor mij het belan­grijk­ste. Die verbind­ing met mensen opbouwen, vind ik bij­zon­der leuk.”

Pieter-Jan: “Ja, dat is zalig. Dat je zo’n impact kan hebben op mensen, is voor mij de reden waarom ik arti­est ben.”