Oorspronkelijk gepubliceerd op 17/02/2019 – 14:06 door Nathan Pelgrims
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Praeses Johan Morel de Westgaver, schachtentemmer Dries van Keymeulen en zedenmeester Alex Govaert bieden ons een blik op de wondere wereld van De Geeraard, de Geraardsbergse streekclub aan de Universiteit Gent.
We kennen Geraardsbergen allemaal van de mattentaarten, de muur en Manneken Pis. Welke andere stereotypen bestaan er over Geraardsbergen?
Dries: “Naast de gewoonlijke dingen vormen wij samen met Ninove en Aalst natuurlijk de marginale driehoek.”
Zijn jullie dan echt zo marginaal?
Johan: “Die marginaliteit is leuk om als ludiek onderwerp te hebben, want dat brengt wel sfeer. Maar wat is nu uiteindelijk de marginale driehoek?”
Dries: “We kunnen de stempel wel begrijpen he, maar welke stad is niet soms wat marginaal?”
Johan: “Uiteindelijk slaat dat niet op het drankgebruik of zo. Dat gaat om de soms wel heel ludieke en plezante sfeer die vaak heerst in Geraardsbergse festiviteiten. En daarmee maken we ook onze naam, want dat proberen we ook gewoon te doen hier, bij onze evenementen of bij evenementen van anderen.”
Wat zijn de dingen die vaak vergeten worden over Geraardsbergen?
Alex: “De ‘vijf M‑en’ natuurlijk.”
Johan: “Ja, drie ervan kent iedereen: de ‘muur’, ‘mattentaarten’ en ‘Manneken Pis’. De meeste mensen kennen de twee andere niet: ‘marginaal’ en ‘muilen’. Niet echt een uithangbord, maar beiden zijn studentikoos, mensen vinden het altijd grappig, en ook dat is weer leuk.”
Hoe kennen andere clubs jullie vooral?
Johan: “Wij hebben lang bekend gestaan als de grootste SK-club in Gent. Op het vlak van ledenaantallen, maar vooral ook qua prestaties, activiteiten en aanwezigheden. Wij proberen altijd veel mensen te lokken. Een cocktailavond wordt bij ons al snel een halve fuif. Maar ook sport nemen we heel serieus. Voor ons is dat niet zomaar randactiviteit. Dat is iets wat ons wat typeert. Als de andere clubs bij de verloting van de poules De Geeraard trekken zijn ze meteen al ongerust.”
Dries: “Dat is vooral fierheid. We zijn redelijk aanwezig in ons clubcafé en bij activiteiten van andere clubs. Ik denk dat we vooral onze aanwezigheid willen tonen in alles wat we doen. Bij sport doen we dat door ook vaak met de grootste opkomst te komen, ook wat supporters betreft.”
Alex: “Het is misschien vooral traditie dat we de beste en grootste willen zijn. Dat is wat een Geeraard doet. We willen de grootste zijn, want we móeten ook gewoon de grootste zijn.”
Er zitten ook heel wat mensen in De Geeraard die niet uit Geraardsbergen komen. Wat houdt jullie samen als groep?
Dries: “Wij proberen zo veel mogelijk mensen van Geraardsbergen aan te trekken. Mensen die niet uit Geraardsbergen komen zijn meestal mensen die dezelfde richting doen, of anderen kennen uit De Geeraard.”
Alex: “Ze gaan eens uit met mensen uit De Geeraard. Dan rollen ze erin, soms zelfs zonder enig verband met Geraardsbergen, enkel en alleen omdat het leuk is. We gaan niet actief op zoek naar mensen van buiten Geraardsbergen, maar ze vallen er zowat in.”
Johan: “Da’s het leuke aan mensen van buiten Geraardsbergen. Zij komen erbij puur omdat het plezant is. Ze vinden het gezellig, en willen er dan graag verder in gaan. Dus zij zijn ook heel welkom, al komt 90% van onze leden wel uit Geraardsbergen.”
Dries: “Onze schachten proberen we ook telkens eens naar een activiteit in Geraardsbergen nemen. Zo leren ook mensen van ver buiten Geraardsbergen de stad kennen. De reacties zijn dan altijd positief.”
Wie zijn nu de marginaalsten in de driehoek?
Alex: “In Ninove zijn ze echt marginaal. Aalst carnaval is marginaal, maar dat is tijdelijk. Mensen doen daar soms graag marginaal. Het gaat voor hen meer om ludiek zijn. In Ninove is dat anders.”
Johan: “Alles bij elkaar genomen komen we goed overeen met zowel Ninove als Aalst, en zelfs Zottegem. Uiteindelijk zal de marginaliteit ons zowat bij elkaar drijven af en toe. Voor ons is marginaal zijn meer studentikoos.”