Verenigingenvetes: Moeder Mars en Vader Venus

Ben je boos op je moed­er, omdat ze je dwingt iedere dag van Antwer­pen naar Gent te pen­de­len? Terecht, treinen zijn vre­selijk. Maar weet je wat nog veel erg­er is? Iedere dag het ruimteschip moeten nemen om op tijd in de les te zit­ten. Daarom besloot onze uni­ver­siteit recent nieuwe cam­pussen te ope­nen op Mars en Venus, zodat de stu­den­ten daar niet iedere dag door het gat in de ozon­laag naar de les moeten vliegen. Wie een nieuwe cam­pus zegt, zegt natu­urlijk ook stu­den­ten­v­erenigin­gen. Maar wat blijkt nu: die buite­naardse stu­den­ten kun­nen het hele­maal niet zo goed met elka­ar vin­den.

Gezonde competitie

Op het eerste gezicht is het niet zo duidelijk hoe het kan dat twee verenigin­gen op andere plan­eten een hekel aan elka­ar hebben. De oor­sprong van deze vete wordt ons echter fijn­t­jes uit­gelegd door Godelieve Dubois, viceprae­ses van Vad­er Venus: “Wij hat­en de Mar­ti­aanse stu­den­ten hele­maal niet. Sterk­er nog, wij komen zelfs vrij goed met elka­ar overeen. De ‘vete’ is eerder een vriend­schap­pelijke com­peti­tie tussen onze twee verenigin­gen. De meeste inter­plan­e­taire wed­stri­j­den wor­den steeds gewon­nen door ons of door Moed­er Mars – als ze valsspe­len – van­daar dat we elka­ar een beet­je als rivalen zijn begin­nen zien.”

“Die Venu­sia­nen geven iedere keer de volle 110%, dat kun je van die tamme Aardlin­gen niet zeggen” ‑Van­der Zan­den

Ook Aaron Van­der Zan­den, prae­ses van Moed­er Mars, heeft een posi­tieve blik op de rivaliteit. “Ik denk dat onze leden vooral veel respect voor elka­ar hebben. Als we te horen kri­j­gen dat we het bij laser­ball of bij de 12-licht­jaren­race tegen Vad­er Venus moeten opne­men, weten we dat het een goeie com­peti­tie gaat wor­den. Die Venu­sia­nen geven iedere keer de volle 110%, dat kun je van die tamme Aardlin­gen niet zeggen (lacht). En tuurlijk, wij pla­gen elka­ar soms wel eens, maar daar­na gaan we een goeie cola drinken en is dat alle­maal weer vergeven.”

Plagerijen

De rivaliteit bli­jft echter niet beperkt tot een gezonde com­peti­tiegeest. Zoals Van­der Zan­den al liet vallen, halen de verenigin­gen ook vaak grap­pen uit met elka­ar. Zo onder­scheepten de V‑Wings van Vad­er Venus vorige maand bijvoor­beeld een car­goschip ter hoogte van Pho­bos, een van de manen van Mars. “Dat car­goschip was volledig gevuld met bier voor hun plan­e­taire can­tus die avond,” aldus Dubois, “je had hun gezicht­en eens moeten zien toen ze zich realiseer­den dat hun schip was neergestort. Al ben ik er zek­er van dat ze nuchter met het nieuws zijn omge­gaan (lacht).”

Ook Van­der Zan­den kon de grap wel smak­en. “Wij had­den een paar weken eerder hun water­voor­raad geë­va­poreerd, zodat ze alle­maal van die super dure fris­drank uit de auto­mat­en moesten drinken. Ik vond dit wel een sportief antwo­ord op die grap.” Zow­el Van­der Zan­den als Dubois trekken echter wel gren­zen in hun plager­i­jen. “Bij ons is de regel dat we de missie afbreken als er meer dan twee­duizend schep­en verni­etigd wor­den,” legt Dubois uit. “Het is nooit aan­ge­naam om aan de oud­ers van die stu­den­ten een bericht te moeten sturen dat hun zoon is omgekomen in een inter­plan­e­tair con­flict. Maar ja, dat is natu­urlijk onver­mi­jdelijk. Dat hoort bij het stu­den­ten­leven.”

Wie in ieder geval een grote fan is van deze oud­er­ruzie is Elon De Gucht, doop­meester en meester van defen­sie bij de Inter­plan­e­taire Economis­che Kring (IEK). “Hoe grot­er dat con­flict, hoe beter voor ons,” zegt hij ons lachend. “Eén slachtof­fer is een tragedie, duizen­den zijn een nieuwe afzetmarkt (lacht).”