Wetenschapskort

The Demon Duck of Doom

Wie vijf­tien miljoen jaar gele­den in Aus­tral­ië de eend­jes wou gaan voed­eren, nam best geen brood­kruimels, maar een ferme bief­s­tuk mee. Toen leefde er Down Under namelijk een verre ver­want van de eend, die heel wat gevaar­lijk­er en indruk­wekkender was dan onze kwak­ende vriend­jes. De Bul­lock­o­r­nis Planei, bij­ge­naamd de “Demon Duck of Doom”, beho­orde tot een Aus­tralis­che fam­i­lie van niet-vliegende vogels, de Mihirungs. Het dier was een kolos die 2,5 meter groot en driehon­derd kilo zwaar kon wor­den. Met zijn kolos­sale gestalte en zijn kop zo groot als een paar­den­hoofd was de Demon Duck een te ducht­en tegen­stander. Deze soort is inmid­dels uit­gestor­ven, maar in Aus­tral­ië loopt er wel nog een neef­je rond, dat er sterk aan ver­want is: de emoe. Die hield in 1932 trouwens de fam­i­lie-eer hoog door een oor­log tegen het Aus­tralis­che leg­er te voeren (en te win­nen).

Machtige machines

Het robot­i­cabedri­jf Boston Dynam­ics maakt indruk met zijn twee recentste real­isaties. Ten eerste is er de ‘robot­h­ond’ Spot, die zich kan voort­be­we­gen over onef­fen ter­rein, deuren kan ope­nen en buitenge­woon sta­biel is. De robot zou tegen 2019 beschik­baar zijn voor verkoop en vooral gebruikt wor­den om wer­ven en fab­rieken te inspecteren. Het tweede parade­paard­je is de humanoïde robot Atlas, die in staat is hin­dernissenpar­cours af te leggen en te joggen over onef­fen ter­rein. Deze robot kan ook een salto mak­en vanu­it stil­stand met een per­fecte land­ing. Atlas zou vooral ingezet wor­den in de nucle­aire en chemis­che sec­tor. Op lange ter­mi­jn zou Atlas ook ingezet wor­den om mensen te red­den uit ramp­si­t­u­aties. We zijn met andere woor­den weer een stap­je dichter bij de vol­gende aflev­er­ing van Black Mir­ror, begin uw schuilkelder dus maar te bouwen.

Zijn we de sigaar(de)?

In okto­ber 2017 werd door weten­schap­pers een voor­w­erp ver buiten ons zonnes­telsel waargenomen.  Het object is zo’n vier­hon­derd meter lang, veer­tig meter breed en heeft een lang­w­er­pige vorm. Dit voor­w­erp, dat door zijn vorm de bij­naam ‘vliegende sigaar’ kreeg, werd door weten­schap­pers Oumua­mua genoemd, wat Hawaïaans is voor ‘eerste bood­schap­per van ver’. Omdat de ‘vliegende sigaar’ een roodachtige gloed afgaf en aan een onge­wone snel­heid door ons zonnes­telsel vloog, sloten weten­schap­pers ini­tieel niet uit dat het om aliens ging. Dit alles bracht alien believ­ers in een staat van nooit geziene extase: was dit echt een ruimteschip, bestu­urd door buite­naardse wezens dat op weg was naar de aarde? Waarschi­jn­lijk niet. Het bewi­js voor de alien­the­o­rie is miniem tot onbestaande. Veel waarschi­jn­lijk­er is dat het een aster­oïde of een komeet is.