Bruggen bouwen

Er zijn weinig plaat­sen waar het zo onge­makke­lijk kan aan­voe­len om alleen te zit­ten als in een stu­den­ten­restau­rant. In tegen­stelling tot de bib­lio­theek, waar de gemid­delde stu­dent zich het lief­st in alle stilte con­cen­treert, zijn de resto’s een plaats waar vele vrien­den­groepen samenkomen. Een plaats voor lachen, afgeza­agde ver­halen over de Over­poort of om een kaart­je te leggen tij­dens de veel te lange mid­dag­pauze. De Brug kan daar­ente­gen een gure plek zijn als men alleen is. Een plaats waar de stu­dent soms toes­tuikt om er zijn smerige maalti­j­den een­za­am te veror­beren. De stu­dent, die er zielig en alleen zijn spaghet­ti oppeuzelt, kan niet anders dan dromen over een resto waar de alleeneter een vriend zou kun­nen vin­den om de leegte te vullen, die in onze maag achterbli­jft na het eten van onze tiende kroket.

Exacte sociale wetenschap

Wij zijn echter geen dromers, maar weten­schap­pers! Het zou dus onweten­schap­pelijk zijn om con­clusies te trekken op basis van wat poëtisch taal­ge­bruik. Wij eisen een strakke meth­ode met goede exper­i­menten! Als gecon­troleerde omgev­ing werd besloten om stu­den­ten­restau­rant ‘de Brug’ te kiezen. Verder beperk­ten we ons tot een piz­za en bal­let­jes in tomaten­saus als maalti­j­den om mee te social­izen. De toegepaste method­iek bestond eruit om een stu­dent of een stu­dente af te sturen op iemand die alleen zat te eten. Het doel: te weten komen hoe het is om alleen in een stu­den­ten­restau­rant te eten. Aan de kas­sa eindigde de vertrouwde weg en begaven de weten­schap­pers zich in het onbek­ende; in het ter­rein der alleeneters.

Wat vol­gt is een weten­schap­pelijke rap­por­ter­ing door onze door­win­ter­de doork­er­ste weten­schap­pers.

“Toen ik goed in de onder­zoek­sruimte rond­keek, ont­dek­te ik een paar stu­den­ten die op zichzelf hun zetmeel met vet­taks aan het nut­ti­gen waren. Som­mi­gen van hen luis­ter­den naar muziek of lazen de krant. Anderen con­cen­treer­den zich op hun etenswaren en keken amper op. Het leek alsof ze niet bij het alleen-zijn betrapt wilden wor­den. Wat is er mis met alleen in een restau­rant te zijn?”

“Indis­che doc­tor­aatsstu­den­ten die ver buiten mijn Tin­der-leefti­jd­slim­i­eten liggen, vie­len onmid­del­lijk af van de poten­tiële sub­jecten. Slechts vijftig pro­cent van de een­za­t­en bli­jft nog over. Mensen die hun bord al voor meer dan vijfen­veer­tig pro­cent leeggegeten had­den ook. Me bij hen ver­voe­gen zou immers lei­den tot onmid­del­lijke vereen­za­m­ing nadat slechts der­tig pro­cent van m’n eigen bord leeggegeten is, aldus de Wet der Alleeneters.”

In het ver­slag van de proef lezen we:
“Ik geef toe dat ik zelf ook niet graag alleen eet. Daarom besliste ik spon­taan om op een stu­dente af te stap­pen die alleen zat en tij­dens het eten de krant las. Ik vroeg haar of ik naast haar mocht plaat­sne­men. Ze knik­te instem­mend met een glim­lach en vroeg of ik ook alleen was. Blijk­baar vond ze het fijn om gezelschap te hebben. Het ijs was gebro­ken en we praat­ten over onze stud­ies, fam­i­lie, hobby’s, thui­somgev­ing en het stu­den­ten­leven in Gent. Zo ont­dek­te ik dat ik met deze stu­dente met wie ik ‘toe­val­lig’ ken­nis had gemaakt veel gemeen­schap­pelijke inter­ess­es had.”

De mensen die je aanspreekt zijn meestal redelijk open om een gesprek aan te gaan

De ini­tiële hypothese werd algauw ontkracht. Voor we ons alleen begaven naar de locatie van het exper­i­ment, had­den we bedenkin­gen over wat andere mensen in het stu­den­ten­restau­rant van ons zouden denken. Zouden we betrapt wor­den op ons exper­i­ment en totaal falen in het opzet om als een­za­at te gaan eten? “Maar het is in orde, als je goed kijkt, zie je relatief veel stu­den­ten alleen zit­ten”, aldus de stu­dente. Na het eten namen we afscheid.

“Bij de tweede poging heb ik me bij een groep van twee stu­den­ten gevoegd. Het resul­taat was gelijkaardig: we had­den een inter­es­sant gesprek en ik voelde me totaal niet alleen. Inte­gen­deel, ik heb geleerd dat alleen eten heel posi­tief kan zijn en dat het een bij­zon­der hand­ig mid­del kan zijn om mensen te ont­moeten. De mensen die je aanspreekt zijn meestal redelijk open om een gesprek aan te gaan. Jam­mer genoeg heb ik nog niet met mijn nieuwe ken­nis­sen afge­spro­ken. Daarom zal ik met veel plezi­er terug naar de Brug gaan, om nog eens ‘samen alleen te eten’.”

KLIK klikt niet

In een andere poging om Brug-vrien­den te vin­den, besloten we het toeges­tane hulp­ma­te­ri­aal voor het exper­i­ment uit te brei­den met de KLIK app. Dit gaf ons de mogelijkheid om de kracht van het inter­net te gebruiken en het liet ons toe om op een maatschap­pelijk aan­vaarde manier te Tin­deren. Een oproep om een een­za­at te pakken te kri­j­gen was gelanceerd daags voor de beoogde dag van het exper­i­ment.

De KLIK app laat ons toe om op een maatschap­pelijk aan­vaarde manier te Tin­deren

Een ‘klik’ bleef echter uit tot enkele uren voor de beoogde date. Trage, asyn­chrone com­mu­ni­catie langs UGent-mail­box­en zorgde er ver­vol­gens jam­mer genoeg voor dat het niet meer mogelijk was om bin­nen de open­ing­suren van de exper­i­menteerza­al af te spreken.

Hoog wetenschappelijk besluit

Op het einde van een weten­schap­pelijk artikel wordt geacht dat de onder­zoek­ers een besluit schri­jven opdat het onder­zoek door begin­nende doc­tor­aatsstu­den­ten begrepen kan wor­den door enkel de inlei­d­ing en con­clusie te lezen. Hoewel we het op pri­js stellen als u ook de effec­tieve inhoud van dit artikel zou lezen, besluiten we dat alleeneters meestal ook sociale wezens zijn die een andere alleeneter wel kun­nen appre­ciëren. Indi­en dit exper­i­ment enkele weken vroeger, voor de verkiezin­gen, uit­gevo­erd was geweest, had­den we er een maatschap­pelijk punt van gemaakt om de verkiezin­gen te beïn­vloe­den. Het staat echter vast dat dit punt door de alleene­tende stu­den­ten­verte­gen­wo­ordi­gers op de agen­da zal wor­den gezet om de vol­gende rec­torverkiezin­gen nog con­tro­ver­siëler te mak­en.