De liegende Stagiair


Vri­jda­gavond, vrouw en kinderen zijn thuis. Het wordt hut­se­pot. De kinderen mor­ren: “Mama, dat eten wij niet graag.” Anniek weet dit maar al te goed, maar het is een van de lievel­ings­gerecht­en van haar man die straks thuiskomt. “Hij had al lang thuis moeten zijn”, denkt ze licht geïr­ri­teerd. “Zou hij nu weer op café zit­ten?” Ze checkt haar gsm, niets.…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 4/11/2018 – 17:10 door Antoon Van Ryck­eghem

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Vri­jda­gavond, vrouw en kinderen zijn thuis. Het wordt hut­se­pot. De kinderen mor­ren: “Mama, dat eten wij niet graag.” Anniek weet dit maar al te goed, maar het is een van de lievel­ings­gerecht­en van haar man die straks thuiskomt. “Hij had al lang thuis moeten zijn”, denkt ze licht geïr­ri­teerd. “Zou hij nu weer op café zit­ten?” Ze checkt haar gsm, niets. Natu­urlijk niets. Ter­wi­jl ze in de grote pot op het vuur roert, zijn de onver­mi­jdelijke kinderen daar terug, “Mama?” “Ja, ja het is al goed, ga maar even tv kijken.” Hun eerste kus was achter de KSA-lokalen, Patrick was toen lei­d­ing. Onder­tussen is hij gestopt met roken en zijn ze al bij­na tien jaar getrouwd. Vol­gend jaar wil Anniek een groot tuin­feest houden voor hun jubileum. Patrick was niet echt akko­ord, maar toen hij hoorde dat hij mocht bar­be­cueën draaide hij bij. Het slot van de voordeur klikt. “Aan tafel!” roept Anniek doorheen het huis. “Wat schaft de pot?” vraagt Patrick. “Hut­se­pot, spe­ci­aal voor jou.” “Oh, maar ik eet niet mee, ik eet straks wel een pak fri­eten”, zegt hij in een draf­je. “Ik kom gewoon mijn sjaal halen. Waar ligt die trouwens? Heb je die gewassen?” Hoe kon ze het nu ver­geten, het is vri­jda­gavond. Club Brugge speelt. Voet­bal. Natu­urlijk voet­bal. Kon­ing Voet­bal.