Moderator

Nu we ein­delijk weer van de zomer kun­nen proeven, zullen enkele van zweet door­week­te armoedza­aiers zich vast wel de eeuwe­noude vraag stellen: “Gast, waarom mag ik niet gewoon effe naakt in het gras liggen?” Een terechte vraag, want waarom dra­gen wij feit­elijk kleren? Net als ade­men, voed­sel en de aan­wezigheid van Bart Peeters op de VRT, zijn ook kleren een con­stante in ons lev­en. Daarom besloten wij op een hete don­derdag­mid­dag de beteke­nis van kledij te ontsluieren.

De betekenis van het weven

We trekken door de strat­en van Gent met een sim­pele vraag: “Wat is jouw mening over kleren?” Zoals verwacht, kijken de voor­bi­j­gangers ons nogal ver­baasd en soms zelfs qua­si-beledigd aan wan­neer we hen met onze vraag con­fron­teren. Wat we niet had­den verwacht, is dat de meerder­heid effec­tief een mening heeft over de stukken stof die hun huid bedekken.

Zo weet Sam, een­maal bekomen van de algemene vraag­stelling, ons te vertellen dat hij kleren ziet als een manier om anderen te tonen wie je bent. “Ja, ik vind eigen­lijk wel dat kleren iets willen zeggen over de per­soon die ze aan­heeft. Met kleren kan je je echt uit­drukken.” Tij­dens onze Gentse odyssee blijkt deze visie breedge­dra­gen. Velen voe­gen er nog aan toe dat ze er wel van houden als mensen in hun kled­ingsti­jl afwijken van de mas­sa. Dat wijst op per­soon­lijkheid, aldus onze rev­o­lu­tion­aire kled­ing­crit­i­ci.

Anderen zijn dan weer eerder prag­ma­tisch ingesteld. Wan­neer we onze vraag voor­leggen aan Casper, kijkt hij ons een ogen­blik mee­warig aan en antwo­ordt: “Ja, die zijn nogal noodza­ke­lijk, hè.” Vol­gens Casper horen kleren louter func­tion­eel te zijn. “Veel te ondiepe zakken, waar je eigen­lijk niets in kan steken, dat is gewoon ver­spilling van rit­sen.” Niet iedereen is echter zo’n ves­ti­men­taire prag­mati­cus, van Dzinh kri­j­gen we een heel ander ver­haal te horen: “Ik vind het per­soon­lijk supertof om me daarmee bezig te houden. Om te shop­pen en me goed te kle­den, en zo. Ik vind het leuk om te kijken naar andere mensen die zich nice kle­den en om de mode een beet­je op te vol­gen.” Zo stu­iten wij onverwachts op een schis­ma tussen een prag­ma­tis­che visie op kleren en een modieuze kijk op kledij als vorm van ontspan­ning en miss­chien zelfs kun­st.

“Fok, da’s een moeilijke”

Na ver­loop van tijd realis­eren we ons dat één vraag niet vol­staat, en besluiten we een tweede toe te voe­gen aan ons inten­sieve straa­ton­der­zoek. We vra­gen pas­san­ten welk fout kled­ingstuk een modieus sta­tussym­bool zou mogen wor­den. Tegen al onze verwachtin­gen in hebben onze ondervraag­den het met deze vraag veel moeil­ijk­er dan met de eerste. 

“Ik weet het niet goed. Wat is er nu eigen­lijk in de mode? Zo van die wijdere din­gen zek­er?” kaatst Jon­ah terug wan­neer we hem de vraag stellen. “Allez, ik zou wel zo van die superge­makke­lijke schoe­nen in de mode willen”, vult zijn vriend Jonathan aan. “Je weet wel, zodat je in de zomer over­al op slip­pers kan rond­lopen en in de win­ter gewoon botin­nen kan dra­gen.” Ook anderen halen vooral schoe­nen aan, waar­van de meeste ons niets zeggen. Een deviante enkel­ing kiest ten slotte voor de baret.