Recensie: Black Panther

Mar­vel

‘Black Pan­ther’ is de acht­tiende film waarmee filmgi­gant Mar­vel zijn ‘Cin­e­mat­ic Uni­verse’ uit­brei­dt. De film vol­gt prins T’Challa (Chad­wick Bose­man) die na de dood van zijn vad­er (in ‘Cap­tain Amer­i­ca: Civ­il War’) het kon­ingschap over de fic­tieve natie Wakan­da overneemt. Diep ver­bor­gen in het hart van Afri­ka is deze samen­lev­ing uit­ge­groeid tot het meest tech­nol­o­gisch gea­vanceerde land ter wereld. De adem­ben­e­mende plek vormt een amal­gaam van futur­isme en Afrikaanse tra­di­tie, een duo dat ver­bazend goed samen­gaat. De com­bi­natie kleurt de volledi­ge film, van het wape­narse­naal tot de majestueuze en ele­gante kled­er­dracht. Ook de muzikale score, het kleuren­palet en de film­sets dra­gen bij tot de funky afro-futur­is­tis­che vibe. In tegen­stelling tot de wasli­jst van ver­waar­loos­bare slech­teriken die Mar­vel de laat­ste jaren heeft uit­ge­braakt, is de antag­o­nist Kill­mon­ger geen gemakke­lijk te ver­geten tegen­stander. Michael B. Jor­dan ver­tolkt een dynamis­che, menselijke rol en han­delt vol­gens geloofwaardi­ge stand­pun­ten. De impres­sio­n­ante en vooral zwarte cast (acteurs, regis­seur en crew) heeft ertoe geleid dat ‘Black Pan­ther’ ont­van­gen is als een mijl­paal in de filmgeschiede­nis, als het per­fecte antwo­ord op het con­tro­ver­siële ‘white­wash­ing’ van Hol­ly­wood. Het Afrikaanse land Wakan­da wordt dan ook voorgesteld als een cul­tu­ur die met recht trots is op zijn vooruit­strevend­heid en tra­di­ties. De film behoort in elk geval tot de top van de Mar­vel-film­cat­a­lo­gus. Niet meteen de hoog­ste stan­daard, maar toch brengt ‘Black Pan­ther’ een inter­es­sant hoofd­per­son­age, pit­tig gesa­t­ureerde spe­cial effects en een ver­haal vol state­ments over actuele maatschap­pelijke debat­ten.