Oorspronkelijk gepubliceerd op 23/10/2017 – 9:03 door Pieterjan Schepens
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
“Kort gesteld is de welvarende West-Vlaamse boer te zeer verknocht aan zijn veestapel. Een koe verkopen is voor hem verarmen. Drie koeien in ruil voor een universitaire opleiding is veel tastbaarder”, stelt de persverantwoordelijke van de universiteit. “Voor alle duidelijkheid gaat het slechts om een proefproject. In een later stadium breiden we het initiatief uit naar ‘Oost-Vlaamse’ gemeenten als Zulte, Kruishoutem, en Maldegem.” Die laatste zonder de deelgemeente Adegem, weliswaar.
Gedragspsychologen spreken alvast van een intelligente aanpak. “Het heeft geen zin om een rechtgeaarde West-Vlaamse pater familias frontaal aan te vallen. Die hangt vast aan grootvaders weg. Veel verstandiger is het om zoon- of dochterlief in te wijden in de moderne markteconomie. Eens ze ontdekt hebben wat je allemaal met geld kunt kopen, is er geen weg meer terug.”
De onderzoeksgroep Ontwikkelingseconomie van de universiteit gaat akkoord. “Het is slim gezien om voor drie koeien inschrijvingsgeld te opteren. Het reële inschrijvingsgeld is immers veel minder waard dan drie koeien. Op die manier wordt de universiteit ‘gedwongen’ om de boeren terug te betalen, maar uiteraard is dit een heel slinkse manier om de West-Vlaamse economie te monetariseren. Plots zijn die boeren de trotse bezitter van vierduizend euro contant, die ze moeten spenderen aan de import van luxeproducten van veraf. Vier koeien was dan weer te veel geweest, want met de hoeveelheid bankbiljetten die ze daarvoor hadden gekregen, was de verleiding te groot geweest om die papierstapel gewoon op te branden in de winter.”
Folkloristische verenigingen zien in het initiatief een hernieuwde kans om oude tradities voor toekomstige generaties te bewaren. “De beschaving loert al te lang met een vijandige blik naar West-Vlaanderen. We mogen onze waarden niet aan hen opdringen, maar moeten hen op hun eigen terrein ontmoeten.”
Lander, uit de kluiten gewassen West-Vlaamse boerenzoon, knikt instemmend. “Mijn familie levert al tien generaties lang op ieder paasfeest drie koebeesten aan de abt van de Sint-Pietersabdij in Gent. Ik ben heel blij dat we die traditie nu opnieuw onbelemmerd mogen verderzetten.” (Eigen vertaling.) Arno, nog meer uit de kluiten gewassen boerenzoon, is minder enthousiast. “Ze hebben het op onze gezonde boerenkost gemunt. Wat moet ik kopen met geld? Ze willen mij vegetarische salades doen eten terwijl ze zelf de lekkere koteletten van ons Bella naar binnen smikkelen.” (Dank aan onze redactietolk, wiens jarenlange undercover ervaring in West-Vlaanderen toch niet vergeefs bleek.)