Gez(w)icht


Verscholen in een mengelmoes van stad en mens, zijn ze met vele: de gemeenschappen in Gent. Zonder verstarde begripsdefinities of hoogdravende identiteitsvragen wagen we hier een poging om hun een gezicht te geven. 

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 1/10/2017 – 17:33 door Joline Ver­meulen

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Als graf­fi­ti-arti­est en medeo­prichter van Wallin’, een vzw die legale zones voor graf­fi­tikun­st creëert, muurschilderin­gen ver­wezen­lijkt en even­e­menten organ­iseert, is Joni Van Nieuwen­huyse een bek­end gezicht in de Gentse street art-gemeen­schap. Ongekun­steld als hij is, legt hij zijn cul­turele ziel voor ons bloot.  

Op of in welk Gents gebouw zou men u een bal­lade mogen bren­gen?
Een super­hoog gebouw vol graf­fi­ti, zoals Inter-Beton (oude fab­riek aan het han­dels­dok in Gent, red. ), want daar kan ik me echt thuis voe­len. 

Welk lied mag absolu­ut niet door de box­en schallen tij­dens uw begrafe­nis?
Gewoon geen klassieke begrafenis­muziek, en al zek­er geen schlager­muziek.

U bent (terug) jong en u wilt wat: tot welke sub­cul­tu­ur bekeert u/uw vroegere zelf zich?
De hiphop­cul­tu­ur, maar nog iets diep­gaan­der dan nu door vak­er bezig te zijn met muziek en graf­fi­ti, en door min­der te focussen op werken en meer te geni­eten van het lev­en.

Guilty plea­sures bestaan niet: welke iet­wat foute schi­jf doet uw dans­be­nen telkens onbeschaamd alle richtin­gen uit­slaan?
Hard­core is alti­jd wel dik. Zek­er van die Ned­er­land­stal­ige hard­core, zoals ‘Kind van de Duiv­el’ nu.

Met welke his­torische figu­ur zou u een onenight­stand wel zien zit­ten?
Dat is nu een vraag waar een mens echt niet over nadenkt! Een ker­el zoals Big L die vroeger hiphop vanu­it het hart heeft gemaakt, denk ik. No gay vibes
Oh nee, gaat het echt over een onenight­stand en niet gewoon over een babbel? 

Tot stof zijt gij wed­erge­keerd: welke kun­ste­naar mag uw reïn­car­natie onder han­den nemen?
Geen spec­i­fieke kun­ste­naar, want ik wil een graf­fi­ti-jam als ik dood ben. Dat is iets dat heel vaak wordt gedaan in de graf­fi­ti­w­ereld: als mensen ster­ven, zetten mat­en gewoon een RIP-piece voor hen. Ze zijn dan vereeuwigd op een muur.

Welke taal of welk dialect doet stiekem uw (al dan niet geschoren) snorharen trillen van opwind­ing?
Spaans vind ik wel geil. 

Kim Jong-un en Trump zit­ten rond een tafel: welk boek deelt u uit / welke muziek legt u op / naar welke ten­toon­stelling sleurt u ze mee om de twee onrustige zie­len met elka­ar te ver­zoe­nen?
‘The Art of War’, een boek waar oor­logstac­tieken in staan, zodat ze inzien dat ze megad­waas bezig zijn en niks gaan bereiken.

Kwest­ie van het gat in onze cul­tu­ur te dicht­en: wie of wat wordt schromelijk onder­be­licht?
Sowieso street art. Graf­fi­ti bli­jft een negatieve con­no­tatie hebben, want mensen denken alti­jd aan van­dal­isme. Het wordt gewoon niet echt geap­pre­cieerd.

Welk citaat zou uw auto­bi­ografie mogen inlei­den?
“Just a kid grow­ing up” uit ‘Style Wars’, een doc­u­men­taire over graf­fi­ti. Des­ti­jds heeft de kun­ste­naar Seen deze quote op een trein aange­bracht.