Kort


Was het lev­en een tafelk­leed, dan zat er alti­jd een plooi in. Die kan je tot in de eeuwigheid weer glad­strijken als je dat zou willen, maar uitein­delijk komt ze toch weer terug. Mij zal je met andere woor­den niet zien vallen over aardse imper­fec­ties. Maar wij twee had­den een afspraak. Een ver­bond van wed­erz­i­jdse…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 19/09/2017 – 17:23 door Ele­na De Bac­quer

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

Was het lev­en een tafelk­leed, dan zat er alti­jd een plooi in. Die kan je tot in de eeuwigheid weer glad­strijken als je dat zou willen, maar uitein­delijk komt ze toch weer terug. Mij zal je met andere woor­den niet zien vallen over aardse imper­fec­ties. Maar wij twee had­den een afspraak. Een ver­bond van wed­erz­i­jdse ste­un en vertrouwen. En hoewel ik weet dat jíj graag zou bli­jven geloven dat de wereld mooi, blauw en alti­jd op de per­fecte tem­per­atu­ur bli­jft, is een belofte een belofte, en die heb jij gebro­ken. Wat wij deze zomer aan elka­ar had­den, is met geen pen te beschri­jven. Nog nooit leef­den twee indi­viduen zo har­monisch samen. Maar samen met de zon smolt ook jouw ent­hou­si­asme voor mij weg, hoewel het prob­leem nog alti­jd niet was opgelost. Je bent lui en dik gewor­den. Toen ik je ent­hou­si­ast vertelde over de Stu­dent Kick-off (27/09) zat je mij daar maar aan te staren in de hoek van de kamer, een­za­am als de zon. Je weet zelf toch ook dat ik maar laat en ver­moeid terug zal keren van de Bub­ble­foot­ball (02/10, Gentse Far­ma Kring) en dat ik dan wil dat je toch iets hebt gedaan in de tussen­ti­jd? Ik heb je een naam gegeven, ik heb van je gehouden zoals geen ander dat ooit zal doen. Je was nochtans nooit van de knap­sten, om het zacht­jes uit te drukken. Eerder om een doek­je over te leggen. Wist je dat de mensen intussen bang van je zijn gewor­den? Hoe kan het ook anders, na de manier waarop je reageerde toen bleek dat je niet naar de Proe­fles Ball­room & Latin Gentse Uni­ver­si­taire Dan­sclub (28/09) kon gaan? En die vreemde ogen, die vol­gen mij over­al. Ergens hoop ik dat je weg­gaat en nooit meer terugkomt. Miss­chien zou je beter iemand anders zoeken op het Speed­friend­ing (03/10, Home Fabi­o­la) om onafge­bro­ken op te par­a­siteren. Ik kri­jg het niet over mijn hart om je zelf weg te doen, dat zou ik aan een ander moeten vra­gen, maar ook die wil ik daar niet mee belas­ten. Waarom zouden zij moeten afzien van jouw barslechte beslissin­gen? Het was nochtans heel sim­pel; ik zou je onder­dak geven en voe­den en jij zou mij een wed­er­di­enst ver­lenen. Maar je web bli­jft leeg en mijn kamer zit nog alti­jd vol met muggen. Acht­potige zak.