Recensie Harry Styles

De jon­gens van One Direc­tion besloten vorig jaar om elk hun eigen weg te gaan, en zo had ook tiener­i­dool Har­ry Styles plots tijd voor iets nieuws. Zijn debu­ut­soloal­bum kri­jgt de orig­inele naam ‘Har­ry Styles’ mee, maar ondanks de titel is het album niet wat we gewoon zijn van de jonge­man. Met num­mers als ‘Car­oli­na’, ‘Only Angel’ en ‘Woman’ probeert hij te tonen dat hij pit in zich heeft, met ‘Kiwi’ bewi­jst hij dat ook echt. Styles en rock­muziek, die com­bi­natie is best wel oké. Het lijkt wel alsof er diep bin­nenin Styles iets van Alex Turn­er ver­sc­holen zit. Het album brengt ook wat zachtere num­mers zoals het mooie ‘From the Din­ing Table’, maar ook ‘Sweet Crea­ture’, ‘Two Ghosts’ en ‘Meet Me in the Hall­way’. ‘Ever Since New York’ klinkt dan weer wat lev­endi­ger. Styles liet zich duidelijk beïn­vloe­den door grote namen in de muziekgeschiede­nis. Zo probeert hij met ‘Sign of the Times’ zijn respect voor David Bowie te uiten. Hoewel ‘Two Ghosts’ ver van de groot­sheid van Pink Floyd van­daan bli­jft, doet ook de zin ‘We’re just two ghosts swim­ming in a glass half emp­ty’ toch een bel­let­je rinke­len. Relaties en de shit die daar­bij komt kijken is de rode draad van het album, maar Styles bewi­jst dat dit the­ma niet per se afgeza­agd hoeft te zijn. Dikke mid­delvinger, Tay­lor Swift. Styles kreeg de ruimte om zijn ding te doen en dat blijkt nog niet eens zo slecht te zijn: er zit veel poten­tieel in. Zo veel dat hij zich helaas nog niet meteen weet te onder­schei­den in de won­dere wereld van de muziek, maar lat­en we hem een kans geven om het even­t­jes uit te zoeken.