Oorspronkelijk gepubliceerd op 13/05/2017 – 10:18 door Laura Massa
Dit artikel werdt oorpronkelijk gepubliceerd op de oude Schamper site. Toen deze uit gebruik werd genomen, werden alle artikels overgezet.
Laura
Onze cover houdt het voor de laatste editie bitterzoet: we zijn triest dat dit fantastische jaar aan zijn einde komt. Ontzet over het feit dat de sensatiepers de tweederdemeerderheid van ons kiessysteem tot op het bot heeft gefileerd. Hoopvol, omdat de kaarten voor de rectorkandidaten opnieuw geschud worden. Wij zijn het helemaal niet beu – de impasse, het theater. Die analogie in de pers was niet helemaal onterecht, maar wel vaak onvoldoende uitgewerkt. De rectorverkiezing vertoont inderdaad in veel opzichten gelijkenissen met de commedia dell’arte. Of zullen we maar ineens teruggaan naar de commedia delle maschere?
Uit de verschillende maanden is immers gebleken dat vooral de ‘hoofdrolspelers’ wisselende maskers dragen. Vanop een klein balkonnetje overschaduwt een kleine ernstige figuur dat hele gebeuren. De pierrot mag u dan ook doen denken huidig rector Anne De Paepe. Ze schreeuwt niet, is charmant en sereen. De klassedame die nu door bepaalde strekkingen verweten wordt een brokkenparcours te hebben gereden, heeft haar waardigheid bij de studenten terugverdiend. Ik stel mij vaak voor dat zij in een zeldzaam moment blij is om zich niet meer in het oog van die storm te moeten wagen. Die opluchting om aan het carrousel ontsnapt te zijn, en tegelijk de ongerustheid voor wat nog komen moet.
“Wie de domme clown is in dit stuk, laat ik aan de lezer over”
Wie de domme clown is in dit stuk, laat ik aan de lezer over om te beslissen. Het is pauze nu. De toeters en bellen zwijgen even. Het publiek krijgt tijd voor bezinning, maar kan zijn verkiezingskoorts toch steeds moeilijker afkoelen. De ontknoping volgt hopelijk eind juni, in het slechtste geval net voor het volgende academiejaar. Hopelijk verkiezen de nieuwe duo’s voor een keer pantomime in plaats van een moddergevecht.