Move hoe?

“Gaat er iemand mee naar Move Nat­ur­al? Naar ‘t schi­jnt is dat een work­shop waar je moet bewe­gen zoals aap­jes! Kijk, zoals in dit film­p­je!” In het film­p­je in kwest­ie is instruc­teur Harm Loon­tiens te zien, die over de grond sluipt als een pan­ter die een prooi in het oog heeft. De nieuws­gierigheid van enkele redac­tiele­den is geprikkeld en met een klein groep­je besluiten we om deel te nemen aan een sessie van ‘Move Nat­ur­al’ op het Veer­man­plein. Wij willen ook wel eens leren hoe je de inner­lijke chim­pansee in jezelf naar boven haalt. Al snel ont­dekken we dat ‘Move Nat­ur­al’ niet zomaar staat voor kat­achtig rondges­luip en boomgek­lim, maar eerder voor het terugvin­den van de con­nec­tie tussen mens en natu­ur, en dan vooral tussen de mens en haar natu­urlijke beweg­in­gen.

De bedoel­ing is dat je aan de hand van behendigheids‑, stretch- en krach­toe­fenin­gen niet alleen je fysieke, maar ook je men­tale con­di­tie op peil brengt. De holis­tis­che train­ing zou er dus voor zor­gen dat je je zelfs bij dagdagelijkse activiteit­en zoals de vuil­bak ledi­gen klaar­wakker, gra­cieus en in bal­ans voelt. Het is natu­urlijk al eeuwen­lang alge­meen bek­end dat een gezonde, beweeglijke lev­enssti­jl zorgt voor een betere men­tale gezond­heid. Mens sana in cor­pore sano, dat soort din­gen. Ook tal­loze weten­schap­pelijke stud­ies toon­den al het posi­tieve effect van sport op de menselijke psy­che aan. Tij­dens het sporten komt namelijk het beloning­shormoon dopamine vrij, wat het gelukza­lige gevoel, ook wel gek­end als een run­ners high, veroorza­akt. Vin­dt u het con­cept nog steeds wat zwev­erig? Wij kun­nen u er alvast van verzek­eren dat de sessie zelf het alles­be­halve was.

Tendinitis, luxaties en dood

De groepssessie waar wij aan deel­na­men, bleek veeleer een kracht- en con­di­ti­etrain­ing te zijn die de deel­ne­mers onder deskundi­ge begelei­d­ing moest voor­berei­den op het echte werk. Geen won­der, want het is dan ook niet aan te raden om hier zon­der voor­gaande spier­train­ing aan te begin­nen. Dat geldt eigen­lijk voor elke sport. Veel begin­nende sporters mak­en de fout om meteen té inten­sief en onopge­war­md te starten en/of achter­af niet of onvol­doende te stretchen, waar­door je de kans op blessures juist ver­g­root. In het beste geval ben je achter­af nog wat sti­jver dan je nor­maal zou zijn, in het slecht­ste geval zit je vroeg of laat met spi­er- of peess­cheuren en ontstekin­gen, of zelfs een verko­rte spi­er en ben je ver­vol­gens weer enkele weken tot maan­den buiten­spel. Te zwakke spieren kun­nen ook zor­gen voor een ver­min­derde sta­biliteit in de gewricht­en, waar­door je een grotere kans kri­jgt op ontwrichtin­gen of ‘lux­aties’. Het ver­mo­gen van een spi­er om reflex­matig een gewricht­slux­atie tegen te houden, noemt men ‘pro­pri­o­cep­tie’. Een belan­grijke pro­pri­o­cep­tieve pees is de patel­lapees, die ontwricht­ing van de kni­eschi­jf moet tegen­houden. De patel­lapees is een brede pees die gevor­md wordt door de voorste dijspieren, die instaan voor het strekken van de knie, en die aan­hecht op het scheen­been en dus over de kni­eschi­jf loopt. Bij iemand met zwakkere voorste dijspieren, zal de pro­pri­o­cep­tie van de patel­lapees ook min­der goed zijn waar­door hij of zij gevoeliger zal zijn voor trauma’s bij ver­keerde beweg­in­gen of over­be­last­ing. Dit was maar een van de vele voor­beelden, maar dit geldt voor de spieren in bij­na alle grote gewricht­en.

Om een lang ver­haal kort te mak­en: voor­berei­dende spier­train­ing, opwarm­ing en stretch­ing zijn ontzettend belan­grijk om blessures en zelfs pauzes te voorkomen, en dat weten ze ook bij Move Nat­ur­al.

“Een belan­grijke pro­pri­o­cep­tieve pees is de patel­lapees” 

“Squat’s happening?”

Bij de eerste opwar­mop­dracht moeten we in duo’s elka­ars knie proberen tikken. Het is de bedoel­ing dat de man­nelijke of vrouwelijke evenknie jouw aan­rak­ing probeert te ontwijken. Al snel resul­teert het geheel in een gek dan­sje waar­bij Harm ons moet terugfluiten. Onze lach­spieren zijn volledig opge­war­md en wij denken klaar te zijn voor het ste­vigere werk.

Wan­neer Harm ons demon­streert welke oefenin­gen we nadi­en dienen uit te voeren, merken we dat de tem­per­atu­ur al snel naar ongek­ende hoogtes sti­jgt. Ook bij onze man­nelijke redac­teur, tevens de enige man­nelijke deel­ne­mer. Twee teams nemen het tegen elka­ar op door zo snel mogelijk te squat­ten. Het doet ons een beet­je denken aaan de lessen Lichamelijke Opvoed­ing. Trauma’s komen naar boven. We wor­den genade­loos ver­sla­gen door het andere team. Een van de redac­tri­ces wordt melan­cholisch en haalt herin­ner­in­gen op aan de tijd dat ze het totaalper­cent­age van haar rap­port zon­der L.O. berek­ende.

“Onze lach­spieren zijn volledig opge­war­md”

De vol­gende opdracht belooft een soort reis­je rond de wereld voor vol­wassen dames te wor­den, met de Gentse haven als decor. Er zijn tien oefenin­gen en elke veer­tig sec­on­den moeten we doorschuiv­en naar de vol­gende. We bok­sen, we tillen gewicht­en, we sprin­gen, we mak­en gol­ven met zware touwen en gooien ballen tegen de muur. Al snel voe­len we die oerin­stincten in ons bovenkomen. Natu­urlijke aroma’s ver­sprei­den zich. We hebben zin om net zoals in de film­p­jes van Harm in bomen te kruipen en het dier in ons volledig los te lat­en. Blijk­baar spaart Harm dit voor de boot­camp op zondag of een per­soon­lijke sessie. 

The week after

De dag nadi­en bewe­gen we ons alles­be­halve natu­urlijk. We zijn sti­jve harken. Spieren waar­van we het bestaan niet kenden, doen pijn. Veel pijn. Het lief van een van de redac­tri­ces wordt ged­won­gen haar te masseren. Een andere redac­trice blijkt uit een ander hout gesne­den: het houterig zijn neemt ze er graag bij, want dan pas heeft ze het gevoel dat ze flink heeft gew­erkt.