Redacteur op rantsoen

Maandag

Een week over­leven op € 10 is niet voor luie dozen. Het vergt plan­ning, organ­isatie en vooral een grote por­tie lef. Wan­neer we op maandag­mor­gen naar een niet nad­er genoemde Ned­er­landse super­markt trekken, merken we algauw dat € 10 niet zal vol­staan voor een dieet van noo­dles en één-euro-lasagnes. Tijd om een mas­ter­plan uit te denken. Gelukkig helpen lachende rode duim­p­jes ons een hand­je. We trot­seren de ein­de­loze rij wach­t­en­den aan de kas­sa met niets meer dan twee kilo worte­len, een paar uien, zes banaan­t­jes, een pak eieren en een pak yoghurt van een liter. Een nood­voor­raad calo­rieën voor € 4,63. De bana­nen, eieren en yoghurt zullen deze week ons ont­bi­jt vor­men, aangezien we ’s ocht­ends in zom­biemodus echt niet in staat zijn om voed­sel te verza­me­len. De worte­len en uien veran­deren in het armeluisvoed­sel bij uit­stek: soep. Wegens gebrek aan fan­cy ingrediën­ten wordt het geen culi­nair hoog­stand­je, maar onze maag is onder­tussen even leeg als onze porte­feuille, dus we kla­gen niet.

“Begri­jp je nu waarom alco­hol en armoede hand in hand gaan?”

Onze maanda­gavond wij­den we tra­di­tiegetrouw aan de preparatie van het boek­je dat u momenteel vasthoudt. Gelukkig slingert er op de redac­tie nog een zak chips en appel rond van de voor­bi­je lay-out­avond. We besluiten dat de com­bi­natie van sap­pig fruit en knap­perige kool­hy­drat­en een vol­waardig avond­maal vormt. De zoutige chips stellen ons lat­er die avond danig op de proef tij­dens het doorza­k­mo­men­t­je op café. In de gezel­lige druk­te valt het niet erg op dat we niets con­sumeren, en anders hebben we nog alti­jd tournée min­erale achter de hand als excu­us. Rond mid­der­nacht slaat de dorst onge­nadig toe en tonen we bij­zon­der veel inter­esse in het obscure drankje van redac­trice E. Ten lan­gen leste biedt ze ons een slok­je aan. Het voelt als een engelt­je dat in je keel pist.

Dinsdag

Een ont­bi­jt van banaan en yoghurt. We voe­len ons erg #raw, #healthy en #fit­spi­ra­tion. Voor een keer staan we te sprin­gen om op onze stage­plaats te ver­schi­j­nen. Het voordeel van een omgev­ing vol vol­wasse­nen die wél betaald wor­den voor hun noeste arbeid is gratis taart en koek­jes. Deze week is er appeltaart en kersen­flan, wat ruim­schoots voorzi­et in onze aan­bev­olen dagelijkse hoeveel­heid vit­a­mines. Met dank aan een babysi­top­dracht lev­ert het avond­maal eve­neens weinig prob­le­men op. De voor­raad­kast bezorgt ons een prous­ti­aanse trip naar onze kinder­ti­jd, toen witte boter­ham­men met choco nog het top­punt van culi­nair genot waren.

Woensdag

Onze con­tacten in het Gentse onder­w­ereld­cir­cuit geven de tip om na sluit­ingsti­jd naar Komkom­mer­ti­jd te gaan, waar de rest­jes van de lunch gratis verdeeld wor­den. Gewapend met tup­per­ware­pot­jes houden we stipt om 14u30 de wacht aan de ingang. Angst­val­lig houden we de omgev­ing in de gat­en, op zoek naar poten­tiële kapers. Geen lev­ende ziel te bespeuren. Alles lijkt al dicht. Zijn we toch te laat? Of zijn de gratis rest­jes een urban leg­end? Een steek van teleurstelling trekt door onze maag. Dan maar over­schake­len op de pre­his­torische meth­ode van voed­sel verza­me­len. Een queeste langs ver­schil­lende winkels met proev­ert­jes stilt weliswaar even de honger, maar stelt onze zelf­be­heers­ing danig op de proef. Waarom lijkt alles zo aantrekke­lijk als je het niet mag kopen? ’s Avonds bli­jven we in de under­grounds­feer. Gedekt door het duis­ter en gehuld in donkere kleren sluipen we langs de con­tain­ers van een resto van de UGent. Zou er werke­lijk zoveel eten wegge­gooid wor­den als wordt beweerd? Alles voor de onder­zoek­sjour­nal­istiek, zelfs als er een kwal­ijk geurt­je aan hangt. Met bonzend hart red­den we drie ver­pak­te brood­jes van de ver­brand­ingsoven, enigszins ver­lept maar nog eet­baar. We hebben te veel schrik van excom­mu­ni­catie uit de uni­ver­si­taire gemeen­schap om nog meer schat­ten te verza­me­len. Lat­er moeten we met pijn in het hart ver­stek geven voor ‘The Room’ (“De beste slechte film aller tij­den”, dix­it onze chef Cul­tu­ur). Een­za­am leggen we ons neer bij een avond­je school­w­erk. Meer neer­leggen dan school­w­erk.

Donderdag

Blijk­baar kun je een ei en een banaan in een pan­nenkoek omtov­eren. Dichter dan dit komen we nooit meer in de buurt van body­build­ing. Wegens geen bud­get voor sexy koffiebars, ver­plaat­sen we het groep­swerk naar de vlo­er van ons kot. Over de beurse plekken op onze poep zullen we niet verder uitwei­den. Maar de ware beproev­ing komt ’s avonds: hoe over­leeft een mens de beruchte Scham­per­fuif, zon­der mogelijkheid om de hersen­func­ties te ver­doven? Het oord der verderf van dienst, de Twitch, is omge­toverd tot een roze waas waar min­der­jarige muziek uit de speak­ers galmt. Het voelt enorm onwen­nig om hier nuchter te staan. De meegesmokkelde mini­he­upfla­con met whisky, niet meer dan een plen­gof­fer, vol­staat niet. We wacht­en ongeduldig tot de omgev­ing vol­doende ben­eveld is om ons wel­wil­lend met wijn te zege­nen. De hoof­dredac­teur geeft uitein­delijk drank om van ons gezeur af te zijn. Redac­teurs T. en E. vervullen hun chris­ten­plicht met een min­zame glim­lach en spi­jzen onze hon­gerige magen. Nooit smaak­te Over­poort­piz­za beter en zelden hebben we zo’n dankbaarheid gevoeld. Amen.

“Zon­der geld wordt de wereld heel klein”

Vrijdag

Banaan, ei, de laat­ste drup yoghurt. Geeuw. Als je dit al saai vin­dt om te lezen, beeld je dan in hoe het is om te eten. Tijd voor wat reflec­tie. Een week lev­en op € 10 lukt nog net, maar het is onmo­gelijk om dit langer vol te houden. De voor­raad toi­let­pa­pi­er slinkt zien­dero­gen tot een cru­ci­aal dieptepunt, zeep en sham­poo zijn al ger­antsoe­neerd. Sowieso zal de super­mark­treken­ing vol­gende week duur­der uit­vallen dan gewoon­lijk. Maar wat het meeste door­weegt tij­dens een week­je ont­ber­ing is niet zozeer de een­tonigheid van het eten of de verned­erende duik in vuil­nis­bakken, wel het ont­breken van sociale con­tacten. Zon­der geld wordt de wereld heel klein. Maar goed, we hebben nog €5 over. Net genoeg voor een behoor­lijke fles bor­deaux als avond­maal. Begri­jp je nu waarom armoede en alco­holisme hand in hand gaan?