Breaking Bomb

First things first, wat stelt dat nu voor, een ‘bom’? Een explosie of ont­ploff­ing wordt geken­merkt door een plot­selinge vol­ume­toe­name van een hoeveel­heid materie en het abrupt vrijkomen van energie. Dat gaat gewoon­lijk gepaard met de vorm­ing van gassen op hoge tem­per­a­turen. Deze explosie veroorza­akt schok­gol­ven in het medi­um waarin hij optreedt en kan poten­tieel grote schade veroorza­k­en. Explosies wor­den als defla­graties, explosieve ver­brandin­gen van een stof, gecat­e­goriseerd als de schok­gol­ven sub­sonisch zijn of lager dan de snel­heid waarmee gelu­id zich voort­plant. Als deze schok­gol­ven super­son­isch zijn spreken we dan weer over det­o­naties. Bij de bek­end­ste chemis­che explosieven vin­dt vee­lal een snelle en heftige oxi­datiere­ac­tie plaats. Hier­bij geeft een stof elek­tro­nen af aan een andere stof.  Bij deze reac­tie zal een van deze stof­fen een grote hoeveel­heid gas pro­duc­eren die zich naar buiten wurmt. En voilà, iemand is een oog kwi­jt! Daarom probeer­den wij het voor u uit in enkele volledig ver­ant­wo­orde exper­i­men­t­jes met al dan niet ontvlam­baar mate­ri­aal, the soft edi­tion.

Exper­i­ment 1: lucifer­doos­jes

Dit is veruit de snel­ste en minst ambitieuze ont­ploff­in­gsmeth­ode die we uit­probeer­den. Neem een lucifer­doos­je en knip het strijkvlak uit de zijkant. Snij dit strijkvlak in stukken zodat het bove­naan in het doos­je past. Om ervoor te zor­gen dat het strip­je op dezelfde plaats bli­jft, gebruik je best wat plak­band. Zorg er nu voor dat alle lucifers met het kop­je op het strijkvlak liggen. Hier­na kom je al aan de laat­ste stap: het doos­je intapen met plak­band. Het is belan­grijk dat het doos­je volledig en goed dicht­ge­plakt is langs alle zij­den, bij voorkeur qua­si lucht­dicht. Laat het nu ont­plof­fen door het hard tegen de muur te gooien of erop te slaan met een stuk hout of een hamer, lief­st met behoud van alle lede­mat­en. Door deze beweg­ing zullen alle lucifers tegelijk ontsteken en de gassen van de vlam, die niet kun­nen ontsnap­pen, zullen een kleine ont­ploff­ing veroorza­k­en. Duct tape geeft de luid­ste ont­ploff­ing, door zijn betere afdicht­ing­seigen­schap­pen en schilder­stape geeft meer spec­tac­u­laire vlam­men door zijn meer papier­achtige struc­tu­ur. Onze testo­b­jecten ten slotte, enigszins beroerd door de kleine schok­golf, leken echter weinig geschaad door de beperk­te warm­teon­twik­kel­ing. Dat is dan weer een troost voor uw kroost, dat hun Play­mo­bil-figu­urt­jes mening bom­ex­per­i­ment zullen over­leven.

“Duct tape geeft de luid­ste ont­ploff­ing, maar schilder­stape veroorza­akt meer spec­tac­u­laire vlam­men”

Exper­i­ment 2: azi­jn en bakpoed­er

Een kleine bom mak­en uit huishoud­ma­te­ri­alen is a piece of cake. Cake met azi­jn. Men neme een plas­tic flesje, dat men voor ongeveer de helft vult met azi­jn. Ver­vol­gens strooi je enkele zak­jes bakpoed­er in het flesje en schud je het flesje gedurende twee minuten. Nu zou het hele­maal hard en opge­blazen moeten zijn. Als je je bom nu een tien­tal meter de lucht in gooit op een hard opper­vlak, zal er een teleurstel­lende ont­ploff­ing ontstaan. Of zo was het toch bij ons. Het basis­che bakpoed­er reageert met het zure keuke­naz­i­jn en daar­bij ontstaat een gas, kool­stof­diox­ide. De kool­stof­diox­ide heeft meer ruimte nodig dan het bakpoed­er en het azi­jn, waar­door de druk in het flesje toe­neemt. Als het flesje dan uit elka­ar springt, kri­j­gen we een kleine ont­ploff­ing. Deze teleurstel­lende explosie bestond dan ook vooral uit een afgeschoten dop­je. We hebben empirisch onder­von­den dat bom­men gemaakt uit keuken­ben­odigdhe­den redelijk lame zijn. Waarmee we niet willen gezegd hebben dat het exper­i­ment een ont­goocheling was. Maar het was wel degelijk een ont­goocheling. De bom lijkt trouwens ook wel een kinderk­lassiek­er, aangezien het inter­net gevuld is met twaalf­jari­gen die graag hun chemis­che skills ten­toon­sprei­den. Leuk voor op fam­i­liefeestjes!

“Bom­men gemaakt uit keuken­ben­odigdhe­den zijn lame”

Exper­i­ment 3: Crofty­bom

Nog een­t­je waar een zichzelf respecterende ter­ror­ist zich nooit mee bezig zou houden. Deze bom is dan ook ver­noemd naar een merk van ontstop­per. En iedereen weet dat ter­ror­is­ten zich meer bezighouden met ver­stop­pen dan met ontstop­pen. In een flesje giet je voor de helft water, waar je ver­vol­gens kleine bol­let­jes alu­mini­um­folie bij doet. Ver­vol­gens giet je er ontstop­pingsmid­del bij, draai je de dop op het flesje en zoek je veiliger oor­den op zon­der enige van de testo­b­jecten omver te lopen. In deze ontstop­per zit namelijk natri­umhy­drox­ide. Wan­neer dit oplost in water komt er veel warmte vrij en vormt het een sterke base. Dit alles cor­rodeert het alu­mini­um (als onedel metaal) onder ontwik­kel­ing van warmte en water­stof­gas. Als de fles her­metisch afges­loten wordt zal deze uitein­delijk exploderen als de druk hoog genoeg wordt. De ont­ploff­ing vreet zich een weg door de zijkan­ten van de boven­ste helft van het flesje. Dit alles gaat vergezeld van een vrij impres­sio­n­ante en enigszins bevredi­gende knal. Opvliegende vogels en ver­schrik­te wan­de­laars gegaran­deerd. Enige voorzichtigheid is echter gebo­den, aangezien natri­umhy­drox­ide een vrij cor­rosieve stof is. Dit goed­je kan dan ook tot erg bran­derige en onaan­ge­name gevoe­lens lei­den. En dan spreken we niet over temp­ta­tion-jeuk in de schaam­streek. Het leek ons dan ook aangewezen om een hippe duik-vei­lighei­ds­bril en dito rub­beren hand­schoe­nen aan te trekken. We hebben empirisch onder­von­den dat dat niet echt nodig was. En ook dat Scham­perleden niet echt dap­per zijn.

“Opvliegende vogels en ver­schrik­te wan­de­laars gegaran­deerd”