Verslafeloosheid

KAAS

Wan­neer je aan ver­slav­ing denkt, denk je niet meteen aan kaas. Kaas is nochtans een baas. Kaas eten ter­wi­jl je luis­tert naar ‘Boss Ass Bitch’ van de meester­lijk fem­i­nis­tis­che musi­ci P.T.A.F. (een acronym voor het veelzeggende Pret­ty Tak­ing All Fades) is niet ver ver­wi­jderd van een religieuze ervar­ing. Jezus wie? Geef mij maar Kan­di, K’Duce, Alizée en een driehoek­je brie. Maar waarom werkt deze oude melk – want kaas is toch gewoon oude melk, niet? Ik ben geen kaas­boer, wel een kaashoer – zo ver­slavend? In kaas zit het eiwit caseïne, en caseïne en morfine ver­to­nen mol­e­c­u­lair een sterke gelijke­nis. Net als morfine werkt caseïne, wan­neer het afge­bro­ken wordt, in op de opi­aa­tre­cep­toren in het brein. Deze recep­toren ontkete­nen dan een reac­tie die je een goed gevoel geeft. En een goed gevoel is ver­slavend. Behalve als je masochis­tisch bent ingesteld. Maar dan zorgt pijn voor een goed gevoel, veron­der­s­tel ik. Dus eigen­lijk komt het op het­zelfde neer, maar met een omweg. Waarom makke­lijk, als moeil­ijk ook kan?

Gelukkig is kaas niet zo schadelijk als morfine. Behalve voor het milieu, maar de opwarm­ing van de aarde is toch een uitvin­d­ing van de Chinezen, zo heb ik onlangs ergens geho­ord. Bij wijze van weten­schap­pelijk exper­i­ment hield­en we in ons redac­tielokaal een kaasavond. Waren alle exper­i­menten maar zo lekker. En stink­end genoeg zodat je je niet meer zelf­be­wust hoeft te voe­len over die zweet­geur die con­stant rond je hangt.

DRUGS

Er zijn heel veel soorten drugs. Uppers, down­ers, hal­lu­cino­genen, noem maar op. Er is een fac­tor die al deze drugs met elka­ar verbindt: een lichamelijke afhanke­lijkheid, gepaard met ontwen­ningsver­schi­jnse­len wan­neer je ermee ophoudt. Behalve voor lsd, die drug is lichamelijk niet ver­slavend. Wat niet wil zeggen dat je er niet ver­slaafd aan kan rak­en. Het gaat bij lsd echter om een psy­chol­o­gis­che ver­slav­ing. Geen ontwen­ningsver­schi­jnse­len dus, maar je psy­che ver­langt er wel naar. Net als naar fri­et­jes eigen­lijk. Maar dan wat intenser, waarschi­jn­lijk. En ook met occa­sionele ran­dom flash­backs. Hoewel ik soms ook wel een flash­back heb naar een lekker pak fri­et.

Ontwen­ningsver­schi­jnse­len. Afkick­en. Absti­nen­tie. We horen er veel over (They tried to make me go to rehab, but I said no, no, no), maar wat houdt het in? De oorza­ak ligt bij up- of down­reg­u­laties van hersen­re­cep­toren. Waneer je een sub­stantie lang gebruikt, zullen de herse­nen de recep­toren die lang­durig gesit­muleerd wor­den omdat zij een posi­tief effect teweeg bren­gen, extra aan­mak­en. En omge­keerd zal het brein de recepetoren die geblok­keerd wor­den om negatieve emoties te blok­eren, min­der aan­mak­en. Wan­neer je stopt met het innemen van dit genotsmid­del, zal het aan­tal actieve recep­toren uit bal­ans zijn. Te veel ‘negatieve’ recep­toren of te weinig ‘posi­tieve’ recep­toren zullen zor­gen voor onaan­ge­name gevoe­lens, vaak het tegen­overgestelde gevoel dan bij het gebruik van het genotsmid­del. Bij het afkick­en van mar­i­hua­na kan slapeloosheid en agi­tatie optre­den, waar­door gebruik­ers snel terug­gri­jpen naar het mid­del. Ontwen­ningsver­schi­jnse­len voor mar­i­hua­na duren echter maar drie tot vijf dagen, dus niet te veel neuten. Voor hard­drugs zoals heroïne zijn ontwen­ningsver­schi­jnse­len vaak veel intenser, zoals pijn, grieperig gevoel en intense crav­ing. Ook na vijf dagen ben je bij heroïne van het erg­ste af, maar daar­na is het eerder psy­chol­o­gisch moeil­ijk. Zo’n psy­chol­o­gis­che ver­slav­ing is het zwaarst om aan te pakken, en dat is wat ze in afkick­cen­tra proberen te doen.

ROKEN

Stok­jes die je in brand steekt, waar je aan zuigt en inademt. Lijkt wel leuk, niet? Nee, eigen­lijk niet. Hoe dacht­en mensen ooit dat dat gezond was? Ah ja, adver­ten­ties waarin dok­ters zei­den dat het gezond was. Juist ja. Totaal niet moreel cor­rupt. Vijftig jaar lat­er, na tal­loze pogin­gen om lelijke (doch inter­es­sante) foto’s op sigaret­ten­pak­jes te zetten en waarschuwin­gen over uw onver­mi­jdelijke dood, leeft de sigaret nog steeds verder (in tegen­stelling tot uw lon­gen). Zoals iedereen hopelijk wel weet, is nico­tine het ver­slavende bestands­deel in tabak. Nico­tine stim­uleert voor­namelijk het adren­erge sys­teem en dopaminere­cep­toren. Onder het adren­erge sys­teem ver­staan we het sys­teem dat geac­tiveerd wordt door adren­a­line, met als resul­taat een ver­hoogde hart­slag en bloed­druk en een ver­min­derd hongergevoel. Eten is namelijk geen pri­or­iteit wan­neer je in lev­ens­gevaar bent (en op dat moment wordt adren­a­line dus vri­jgesteld). Dopamine is betrokken bij het ‘reward sys­tem’ in de herse­nen. Dit sys­teem wordt geac­tiveerd wan­neer je iets bereikt hebt waar je trots op mag zijn. Dus eigen­lijk is het gewoon instant grat­i­fi­ca­tion, zo’n sigaret. Je voelt je ges­laagd in het lev­en, zon­der er iets voor te doen. Dit sys­teem wordt trouwens bij alco­hol ook geac­tiveerd. Het lev­en kan toch schoon zijn, zon­der er iets van moeite voor te moeten doen. Niet moeil­ijk dat roken en drinken ver­slavend werken. Ik zou er het­zelfde gevoel van kri­j­gen als wan­neer ik dit artikel afgew­erkt heb. Dus waarom ben ik hier mijn tijd in aan het steken? Waarom doen we het alle­maal? Voor de roem? De eer? Nee, hier valt geen eer mee te win­nen. Miss­chien moet ik gewoon een sigaret gaan roken. Fuck dis shit.