Wetenschapskort

Giechelende ratten

Geki­eteld wor­den is niet alti­jd een pret­je. In vroegere tij­den werd het zelfs als martel­tech­niek gebruikt. Maar tot op een bepaalde hoogte bli­jft het een leuke bezigheid. Nieuw onder­zoek toont aan er ook bij  rat­ten een gelijkaardi­ge respons plaatsvin­dt als een onder­zoek­er het beestje kietelt. De rat­ten gieche­len zelfs, al is dit enkel met een spe­ciale micro­foon te horen. En net zoals bij ons rea­geren de rat­ten negatief op kiete­len als ze in een stressvolle sit­u­atie zit­ten. Door de stress wor­den de gebieden in de herse­nen die oplicht­en tij­dens het kiete­len onder­drukt – dit gebied staat trouwens naast het analy­seren van druk en pijn ook in voor lachen. Kiete­len bli­jft voor een groot deel een mys­terie, hopelijk vormt het vrolijke gegiechel van de rat­ten een antwo­ord op deze gekke bezigheid.

Goed nieuws, Pinokkio

“Dat Duitse pornofilm­p­je is zek­er niet van mij, geen idee hoe het op mijn lap­top terecht is gekomen”, iedereen maakt wel eens gebruik van een leu­gen­t­je. Of het nu gaat om een leu­gen in de relatie, tegen vrien­den of om je poli­tieke voorkeur, de mens is er niet vies van. Goed nieuws voor de per­so­n­en waar­bij de neus direct begint te groeien als ze maar denken aan het vertellen van een leu­gen, want hier geldt het aloude gezegde ‘oefen­ing baart kun­st’. Ges­tu­urd vanu­it de amyg­dala, een neu­ro­nen­cen­trum in het mid­den van de herse­nen, kan je gewend rak­en aan jokken. Door vaak te liegen zullen de zenuwen in de amyg­dala die gepaard gaan bij het vertellen van onwaarhe­den onder­drukt wor­den, een neu­tralere leu­gen is het gevolg. Deze emo­tionele adap­tatie kan ervoor zor­gen dat onschuldige leu­gen­t­jes kun­nen omslaan naar bedrog. 

Winter is here 

Nu de koude maan­den er weer zijn, wil de gemid­delde stu­dent zich het lief­st in zoveel mogelijk dekens wikke­len. Veel beter dan de kou trot­seren voor de les. Een dag­je schoolziek. Hoe zit het met de griep, die tij­dens de win­ter velen van ons ged­won­gen in bed houdt? Voor een aanzien­lijk deel van de mensen ligt dit aan de genen, geluk hebben dus. De genen bepalen voor ongeveer 25 tot 75 pro­cent in hoev­erre iemand gevoelig is voor een ziek­te. Dit lijkt een grote marge, maar het is dan ook afhanke­lijk van bijvoor­beeld welke ziek­te er bekeken wordt. Maar ook andere fac­toren spe­len een rol, zo is er een onder­scheid te mak­en tussen man­nen en vrouwen. Ook het vet­per­cent­age maakt een ver­schil. Verder zijn leefti­jd of de gezond­heid van het bac­ter­iële bioom in de dar­men van belang. In de toekomst hopen de weten­schap­pers meer afweer­pa­tro­nen in kaart te kun­nen bren­gen, bijvoor­beeld voor gezonde mensen met een andere afkomst.