Lezersbrief: Drie lessen uit de ‘CETA-saga’

Actievoeren haalt wél iets uit

U dacht toch niet écht dat alle Walen plots com­mu­nis­ten zijn gewor­den, zoals euro­com­mis­saris Gün­ther Oet­tinger uitkraamde? Paul Mag­nette en Elio Di Rupo zat­en al aan de knop­pen bij de PS toen die par­tij mee de onder­han­delin­gen opstartte voor CETA, het vri­jhan­del­sakko­ord tussen de EU en Cana­da. Tegen­standers van dat soort vri­jhan­delsver­dra­gen vrezen dat ze onbeperk­te macht geven aan multi­na­tion­als. Dus pro­test­eren ze. Een Europese peti­tie met meer drie miljoen handtekenin­gen werd opge­haald. Hon­der­den gemeen­ter­aden namen een res­o­lu­tie tegen TTIP en CETA aan onder druk van lokale actiegroepen. Mass­a­betogin­gen von­den plaats in alle grote Europese ste­den. In Bel­gië vond het protest vooral plaats in Brus­sel en Wal­lonië. Zoveel zelfs, dat de min­is­ter-pres­i­dent niet anders kon dan zich verzetten tegen CETA, om de geloofwaardigheid van zijn ‘social­is­tis­che’ par­tij te red­den.

Democratie zonder debat, is geen democratie

In het Vlaams par­lement is er geen debat geweest over CETA. De Vlaamse Regering vond dat niet nodig. Dankz­ij Paul Mag­nette is er in het Waals par­lement wél over gedis­cussieerd, en langs alle kan­ten rezen grote vraagtekens en bezorgdhe­den bij de tekst. De voorzit­ter van de Europese Com­missie vond het niet genoeg dat Wal­lonië uitein­delijk mooi in de pas is gaan lopen, hij wil zo’n democ­ra­tisch debat nooit meer zien en desnoods moet Bel­gië daar­voor haar grondwet aan­passen. Is het geen ver­bi­jsterende tegen­spraak, dat CETA vol­gens voor­standers wel­vaart en voor­spoed voor allen brengt, maar dat diezelfde voor­standers in alle tal­en zwi­j­gen over de inhoud ervan en elk debat erover in de kiem willen smoren? Wie de ‘CETA-saga’ een beet­je gevol­gd heeft, maakt zich geen illusies meer over de ‘democ­ra­tis­che waar­den’ van de Europese lei­ders. Zij lijken meer bezig te zijn met het sol­liciteren naar bestu­ursz­it­jes bij multi­na­tion­als voor na hun poli­tieke car­rière dan met het verte­gen­wo­ordi­gen van de Europese burg­er.

‘Le nouveau CETA’ = de oude CETA

Bew­eren dat “het verzet van Ma-njet” niets heeft uit­ge­haald is onzin. Nog nooit werd zoveel debat gevo­erd over een vri­jhan­delsver­drag, dat op zich is al een over­win­ning. In het fameuze intra-Bel­gis­che akko­ord staat ook dat de Waalse regering de stekker uit CETA kan trekken indi­en de ICS, die spe­ciale recht­banken voor multi­na­tion­als, niet anders wor­den samengesteld. Ook dat is mooi. Maar Geert Bour­geois (N‑VA) had geen ongelijk toen hij tri­om­fan­telijk stelde dat “aan de tekst van CETA geen let­ter is gewi­jzigd.” Want toen de druk te zwaar werd, heeft Mag­nette geplooid.

Wat moeten wij, de bezorgde burg­ers, nu aan­van­gen? Eerst en vooral moeten we deze drie lessen trekken en daar­naar han­de­len. We moeten onszelf de vraag stellen of we wel free trade willen, die enkel goed is voor grote multi­na­tion­als, of eerder fair trade op maat van mens en milieu. Daar­na moeten we die vraag gaan stellen op zoveel mogelijk plaat­sen aan zoveel mogelijk mensen. Tot slot moeten we op straat komen voor onze recht­en en bli­jven door­gaan tot niet enkel Mag­nette het heeft geho­ord, maar zelfs De Gucht en Junck­er.

Hoe mooi de democ­ra­tie toch kan zijn, als we haar niet zomaar over­lat­en aan politi­ci.