Doop is dope


De geur van het nieuwe acad­e­mie­jaar. Wan­neer je de gan­gen van een­der welk uni­ver­siteits­ge­bouw bewan­delt, ruik je het. Die vertrouwde geur van opwind­ing, angst, nieuws­gierigheid, alco­ho­la­dem en indus­trieel gecon­cen­treerd schoon­maak­mid­del. Nieuwe stu­den­ten beteke­nen vanzelf­sprek­end ook de start van een nieuw uit­gaans­seizoen. Stu­den­ten­v­erenigin­gen van her en der kruipen uit de spelonken en nis­sen van de Over­poort…

Oor­spronke­lijk gepub­liceerd op 20/10/2016 – 20:06 door

Dit artikel werdt oor­pronke­lijk gepub­liceerd op de oude Scham­per site. Toen deze uit gebruik werd genomen, wer­den alle artikels overgezet.

De geur van het nieuwe acad­e­mie­jaar. Wan­neer je de gan­gen van een­der welk uni­ver­siteits­ge­bouw bewan­delt, ruik je het. Die vertrouwde geur van opwind­ing, angst, nieuws­gierigheid, alco­ho­la­dem en indus­trieel gecon­cen­treerd schoon­maak­mid­del. Nieuwe stu­den­ten beteke­nen vanzelf­sprek­end ook de start van een nieuw uit­gaans­seizoen. Stu­den­ten­v­erenigin­gen van her en der kruipen uit de spelonken en nis­sen van de Over­poort en starten met hun queeste om een nieuwe gen­er­atie schacht­en te ron­se­len. Bij som­mige stu­den­ten brandt het felle zon­licht op hun bleke huid. Die soort is dan ook het best te herken­nen in de natu­ur door hun ken­merk­ende zon­nebril. Een ander type dat je kan spot­ten in de Gentse wilder­nis is de ‘ik-moet-gaan-werken-maar-ik-heb-een-kater-stu­dent’. Te onder­schei­den aan het war­rige haar, de wallen onder de ogen en de ogen die je wazig aanstaren, waarschi­jn­lijk omdat hij nog steeds dronken is en wan­hopig probeert zich nuchter te gedra­gen. De laat­ste soort is wat moeil­ijk­er te herken­nen, door­dat je hen amper in het open­baar ziet ver­schi­j­nen. Inder­daad, de bed­kat­er­aar, de stu­dent die een hele dag bin­nen bli­jft en pas ’s avonds weer buiten komt om een nieuwe kater te bemachti­gen (uit­zon­der­lijk zie je er wel een­t­je in de goot van de Over­poort).

 

Inder­daad, stu­den­ten zijn ware ail­urofie­len. Gun hen daarom eens een jaart­je zon­der negatieve medi­a­bericht­gev­ing, alstublieft? Een tijd­je gele­den schreef Joël De Ceu­laer een stuk in De Mor­gen waarin hij stu­den­ten aan­raadt om zich niet te lat­en dopen. Ik zou u aan­moedi­gen om het stuk te lezen, maar ik zou het jam­mer vin­den dat u enkele kost­bare minuten van uw lev­en ver­spilt dus zal ik dat maar niet doen. Wat ik erg jam­mer vind aan het artikel, is het gebrek aan achter­grond­ken­nis. De Ceu­laer, overi­gens zelf nooit gedoopt bij een verenig­ing, weet waarschi­jn­lijk niet eens wat een doop inhoudt. Miss­chien zou ik, een tal­en­stu­dent, naar die analo­gie nog een artikel kun­nen schri­jven over kwan­tum­chro­mo­dy­nam­i­ca. Wat vooral te betreuren is, is dat het jaar opnieuw start met negatieve bericht­gev­ing over dopen alvorens het doop­seizoen zelfs begonnen is. Enorm jam­mer, want waar bli­jft die bericht­gev­ing over de leuke din­gen die verenigin­gen organ­is­eren? Waarom is er nooit een ‘het-doop­seizoen-is-inci­dent­loos-ver­lopen­nieuws­bericht’?

“Waar bli­jft die bericht­gev­ing over de leuke din­gen die verenigin­gen organ­is­eren?”

 

Zelf ben ik meer­maals gedoopt en over enkele weken ben ik voor de tweede en derde maal doop­meester. Het lezen van het artikel ervo­er ik als een directe en open aan­val op iedereen die ooit de besliss­ing heeft gemaakt zich bij een verenig­ing aan te sluiten, want schacht­en mak­en een domme besliss­ing en doop­meesters en pre­sidia+ zijn ware tiran­nen. Ik betwi­jfel of De Ceu­laer het Gents doopde­creet zelfs gelezen heeft. Tij­dens de dopen van de stu­den­ten­v­erenigin­gen wordt namelijk een strenge, strik­te opvol­ging van dit decreet geëist. In het verleden is immers al gebleken dat het niet naleven hier­van lei­dt tot sanc­ties.

 

U studeert aan de UGent dus u bent wel oud en matu­ur genoeg om zelf uw mening te vor­men en eigen beslissin­gen te nemen. Ik ga u dus niet aan- of afraden om u te lat­en dopen. Ik ga u wel aan­raden om te doen wat u zelf wil en u niet te lat­en bang mak­en door medi­a­hor­rorver­halen. Want om mijn mot­to en tevens de belan­grijk­ste lev­ensles te citeren: “You do you, girl!”